3 maart

De dag begon vandaag lekker rustig (lees: pas om 9 uur aan het water). De hengels voorzien met een paar diepduikende jerkbaits en knallen maar. We hebben onze buitenboordmotor weer terug.. volgens de dealer zou hij het weer goed moeten doen, en na een keer of 5/6 starten komt hij dan toch langzaam op gang. Echt lekker loopt hij nog niet maar we kunnen na even warm draaien weer vol gas naar het eerste talud. Helaas zijn de mooie boeien waar we normaal beginnen nu niet aanwezig, ze zullen er wel voor de winter uit zijn getrokken. Het is dus even pionieren en na een stukje op de elektromotor varen hebben we het talud gevonden. De bodem loopt hier van een 3 à 4 meter naar anderhalve meter. Vaak een ideale plek voor de snoek om te liggen.

Ik denk dat we een half uur aan de gang zijn als m’n pa zijn jerkbait in een forse snoekenbek parkeert. “Ik heb hem” klinkt het van de andere kant van de boot, direct keert de snoek zich en de flits die we zien duidt op een goede vis! De snoek heeft zijn voorjaarskrachten nog niet gevonden en ligt dan ook al vrij snel naast de boot. De Bössel waarmee mijn vader de snoek kon verleiden hangt netjes buiten de bek en maakt het eenvoudig de snoek met de hand uit het water te tillen. Een fantastische snoek aan boord en oh wat doet dit ons goed na al die snoekbaarsjes. Dit is toch wel echt super, en het bevestigd nog maar eens dat dat gepiel op die stekelaars nu wel weer even over mag zijn! Nadat de jerkbait los is getikt kan mijn vader de snoek als troffee omhoog heffen, 109 centimeters, wie had dat gedacht! Werpend op de vlaktes in maart! Dat wat ons tijden niet wou lukken, begint het laatste jaar toch aardig te veranderen. Eindelijk wordt het doorzettingsvermogen beloond.

Een fantastische start na een winter lang snoekbaarzen, 109 cm voor Martin!

Fraaie vis! Prachtig patroon en zeer kleurrijk!

Ook voor mij de eerste snoek van het nieuwe jaar

Biggetje op de Bössel

Supervis!

Deze donkergekleurde snoekbaars kon de fox shad niet laten gaan!

Het blijven toch wel imposante vissen, vooral in hun paai kleed!

Heerlijk om weer eens het grote water werpend af te vissen!

Groeten Daan

De visdagen zijn alweer van een tijdje terug dus veel tekst weet ik er niet meer bij te typen, niet alleen omdat het lang geleden is, vooral ook omdat er niet zoveel gebeurde waardoor de dagen voor mijn gevoel allemaal hetzelfde waren. Toch zal ik mijn best doen om nog wat woorden bij de dagen te voegen.

Het begon allemaal op de 27e van december van het… vorige jaar!

27 december 2011

Na het grandioze succes van de vorige snoekbaarsdag hadden we het vertrouwen te pakken, fin-s shads er aan en knallen maar, althans dat dachten we. In de verste verte leek het niet op de succesdag van twee weken ervoor, het was bikkelen voor een visje maar we wisten er toch nog 5 aan de schubben te komen!

De laatste voor mij van het oude jaar!

En de afsluiter van vaders

8 januari 2012

En we zijn een jaar verder. 8 januari wel te verstaan, Wim bij ons in de boot, belooft een gezellige dag. ’s Ochtends spreken we vroeg af op een P&R parkeerplaats aan de snelweg, Wim is er al als we arriveren. Binnen de kortste keren zijn we aan het water, voorzien van een leenmotor omdat onze 25pk suzuki ons (hopelijk tijdelijk) in de steek heeft gelaten. Ook de leenmotor heeft er niet veel zin in, en doordat we de startersaccu van onze eigen motor er uitgehaald hebben zit de fishfinder zonder stroom. Dat is lastig wanneer je de snoekbaars op de taluds wil gaan zoeken. Na een hoop geknutsel en gestuntel de fishfinder met een beetje geluk nog op de elektromotor accu aan kunnen sluiten en we kunnen zowaar volwaardig vissen. Ook nu is het weer hard werken en onze redding zijn Wim zijn dode spierings. Wim weet de meeste snoekbaars te vangen maar ook de meeste vissen te lossen waaronder een paar zwaardere vissen. Uiteindelijk met een stuk of 6 vissen van het water gegaan.

De fireball deed het vandaag, spiering was de sleutel!

Wim in zijn nopjes

Het water was ten op zichte van de vorige keer zeker 2,5 meter gestegen!! Iets wat een behoorlijke indruk achterlaat!

15 januari 2012

Een week later volgde alweer een nieuwe poging. Het water stond nog steeds ver boven peil en het bleef een indrukwekkend gezicht om te zien dat menig boompje onder water was gedompeld. Apart om dat brute natuurgeweld gewoon zijn gang te zien gaan, amper nog door de mens geleid besluit de rivier gewoon waar het zelf zin in heeft, de kortste route naar zee. Indrukwekkend om te zien en eigenlijk heeft het wel wat, een stuk mooier dan normaal tussen de kribben. Het was dan, ondanks het vele vast zitten, leuk om het op de rivier te proberen. Daar waar de vorige twee dagen taai waren en het nu de derde keer was hadden we een zogenoemde ’scheepsrecht’ verwacht, niets was minder waar want het was nog taaier dan de vorige keren. Uiteindelijk heb ik nog twee visjes kunnen vangen op de spieringen die we over hadden gehouden van de vorige keer. Bij de trailerhelling hoorden we dat we daarmee onze handen dicht mochten knijpen want er was menig Duitser van het water gegaan zonder ook maar beet te hebben gehad. Daarnaast konden we aan het einde van de dag afsluiten met een fantastische zonsondergang die ons een prachtig kleurenpalet voorschotelde!

1 van de 2 snoekbaarzen op deze nog taaiere dag!

Een ruige rivier ver boven peil die zelf bepaald welke route die neemt.

Het blijft leuk, struiken en bomen onder water.

Prachtige zonsondergangpalet

28 januari 2012

In de wachtrij achter de Duitsers was het devies toen we ’s ochtends bij de trailhelling aanbelandden. Na lang wachten de boot getrailerd, maar achteraf hadden we beter terug naar huis kunnen rijden. Ik zeg het niet vaak en kan ook echt heel kort zijn over deze dag. Meestal vind ik het niet erg om niks te vangen, want een dag naar buiten, lekker uitwaaien op het water is altijd fijn. Maar toen in de ochtend rond een uur of 10 a half 11 de zon moest plaatsmaken voor een mistbank en het daardoor akelig koud werd was de pret ver te zoeken. Steenkoud zonder aanbeet dropen we het einde van de middag af om na 500 meter rijden de zon weer te begroeten. De overige 100 km naar huis hebben we prachtig weer gehad. Ik ben niet vaak chagerijnig van het water gekomen, maar vandaag was toch echt zo’n dag.

De mist die 's ochtends op kwam en daarna niet meer weg ging, terwijl het zo'n mooie dag zou worden (en ook was in de rest van Nederland)

26 februari 2012

Een maand verder, aardig wat schaatstochten achter de rug, en het ijs is weer van het water verdwenen. Het water staat weer op het normale peil en het vertrouwen is dan ook weer helemaal terug. Ook vandaag gaat Wim weer mee, sowieso gezellig en de kans dat er vis aan boord komt ook weer wat groter. Vandaag blijkt het dat ook de 5e keer geen scheepsrecht is en dat het wederom taai is. Wanneer mijn vader ’s ochtends een mooie vis haakt hebben we nog goede hoop, nadat blijkt dat het een brasem is moet ik lachen. Wie het laatst lacht, lacht het best, laten we maar zeggen want ik krijg maar 1 enkele aanbeet aan het einde van de dag en die sla ik ook nog eens mis. Hard werken zonder vis, gelukkig weet Wim nog wel een mooie 50er te haken die de dag daarmee toch nog een beetje weet te redden. Maar zo zie je maar, dat snoekbaarzen is lang niet altijd raak en langzamerhand begin ik er toch weer een beetje de pest aan te krijgen. Dit was voorlopig de laatste keer en zolang het niet vriest zal het wel ongeveer de laatste keer blijven. Laat de snoeken maar weer komen!!!!

Een brasem voor vaders, altijd beter dan niets....

Wim met de redder van de dag!

Zo, een combiverslag van 5 matige dagen, ik ben benieuwd of we nog kijkers hebben op de site die het hebben gelezen. In ieder geval is de volgende update weer een knaller!

Met vriendelijke groeten,
Daan Gosenshuis

Vandaag weer met ons kleine bootje op pad. Even een paar uurtjes de polder in. We starten ’s morgens met het opkomen van de zon om tegen de middag weer thuis te zijn. We besluiten een stuk water te pakken, wat vanaf de kant niet te bereiken valt. De boot kunnen we zo oppakken en te water laten. Alleen met een kleine boot ben je hier spekkoper.

Tijdens de eerste drift krijgen wij geen enkele aanbeet. Op de terugweg weet Jos de eerste snoek te vangen. De snoek heeft de tweedelige Bomber goed te pakken genomen. Een snoek van ongeveer 80 cm. Jos weet het beest in het water te onthaken en met een groot hoera verdwijnt het beest weer naar zijn schuilplaats. Even later krijg ik een beste aanbeet op mijn Bill Lewis Super Trap. De snoek heeft de ratelaar flink te pakken genomen. Een snoek van een dikke 80 cm. Mooie kleur, dikke pens. Mooie vis voor dit water.

Fraaie vis op de Bill Lewis

Grote vis voor dit water

Na het koffiedrinken besluiten we een ander water op te zoeken. Het water waar we de snoeken hebben gevangen heeft de kleur van koffie. Verschrikkelijk bruin. We hebben er weinig vertrouwen meer in. We pakken onze boot zo uit het water en binnen 10 minuten ligt hij weer te water. Het nieuwe water is hier een stuk helderder. Grappig zo’n klein bootje. Super handig.

Genieten van een kopje koffie

Nieuwe stek met helder water leverde deze snoek op

De afsluiter!

Vandaag met de vliegenlat op pad. We nemen een doosje streamers mee. Drie ITT/ Bertus vliegenhengels met daarop intermediate vliegenlijnen van het merk Guide. Geweldige vliegenlijnen. Ze gaan kaarsrecht het water in, krullen bijna niet! Gewoon een superlijn. Met een intermediate vliegenlijn heb je multifunctionele lijn en kun je meeste dieptes wel bereiken. We besluiten die stukken water op te zoeken tussen 1 en 4 meter. Wil je dat de lijn iets dieper loopt dan steek je gewoon de punt van de hengel onder water. De lijn zal nu iets dieper lopen. We verwachten dat de snoeken zich in dit jaargetijde al op deze dieptes bevinden.

De dag begint in nevel, maar naarmate de dag verstrijkt krijgen we ook steeds meer de zon te zien. Bertus is vandaag te gast bij mij aan boord. Bertus is linkshandig en zelf ben ik rechtshandig dat maakt het alleen maar makkelijk tijdens het strippen en werpen van de vliegenlijn. De i pilot gaat vandaag zijn werk doen. Ik ga voor in de boot staan en Bertus neemt plaats achterin de boot. Zo kunnen we ieder ons eigen ding doen zonder last van elkaar te hebben tijdens het vissen.

We zoeken de stukken op die niet dieper zijn dan 4 meter. Aan de vliegenlijn komt een eenvoudige maar goed afgewerkte streamer te hangen. Op de Gamakatsu haak een rabbit zonker met een kop van bucktail, een paar mooie dunne saddles erin en klaar is de streamer. Tijdens de eerste drift krijgt Bertus een drietal aanbeten, waarvan de eerste een beste snoek is. Helaas blijft de snoek niet hangen. Jammer!

We zoeken een ander stuk op. We hebben de wind nu iets in de rug en dat maakt het werpen iets gemakkelijker. Wij maken vele worpen, maar de snoek laat zich niet zien. Aan het eind van de drift krijg ik toch een beste dreun op mijn oranje gekleurde streamer. De snoek hangt en we mogen een mooie tachtiger begroeten. Ik ben erg blij. Mijn eerste snoek van het grote water op de vlieghengel. Yes!! Mooie sport! Snel even een paar foto’s en dan snel verder.

De eerste streamersnoek op het grote water!

We besluiten terug te keren naar het stuk water waar wij de dag zijn begonnen. Hier krijgen we weer twee aanbeten, maar de snoeken pakken de streamers niet goed in de bek. Ja soms heb je van die dagen. Het blijft hard werken voor een visje. We besluiten nog een drift te maken, voordat we onze spullen gaan pakken. Tijdens de tweede worp krijg ik bij het binnenstrippen een geweldige dreun op mijn vliegenhengel. De snoek heeft de streamer dichtbij de boot gepakt. De vliegenhengel slaat onmiddellijk krom en de vis zoekt direct dieper water op. Ja, dit is een beste. Ik sta te trillen op mijn benen. Is dit mijn record op de vliegenlat? De snoek schiet onder boot door. Bertus is ondertussen aan het filmen. Ik heb het niet eens in de gaten, want ik ben alleen maar bezig met die snoek die als een gek onder boot doorschiet.

Na een tijdje geeft het beest zich gewonnen en kan ik inderdaad mijn grootste snoek op de vliegenlat begroeten. De mooie dame meet precies een meter. Ik ben dolgelukkig. Wauw!!! Geweldig wat een sport. Bertus en ik klappen de handen op elkaar. Mooie snoek aan het eind van een prachtige visdag op het water.

Machtige vis, helemaal aan de vliegenlat!

Vr. Gr. Wim
Alias “De Rus’”

Het is zaterdagavond, de tiende van december, als ik de hengels van het rek pak. In plaats van de vertrouwde stevige snoekhengels, zoek ik nu naar de lichte iele vertikaalhengels die in de loop der tijd onder de snoekhengels terecht zijn gekomen. Het stof zit op de hoezen, ik kan me de laatste keer niet eens herinneren dat dit lichte stukje hengel een shad over de bodem heeft mogen tikken.

Prachtige zonsopkomst op de heenreis

Dat we vandaag niet de enigen op het water zouden zijn hadden we wel verwacht, rond de wintertijd trekt dit water toch menig visser aan om de snoekbaarzen te verleiden. Toevallig is het dat we Luuk treffen, zijn prachtige rode boot steekt fel af tegen de andere vaak zwarte boten en Jesper herkend hem al op afstand. Na hem begroet te hebben gaan we op zoek naar de vis. Het water is niet nieuw voor ons, maar veel ervaring hebben we er ook niet. Een keer of drie zijn we er eerder geweest, altijd hebben we er wel iets gevangen, maar grote successen kennen we er eigenlijk nog niet.

We beginnen allemaal met een andere shad/montage. Waar Jesper kiest voor een dropshot montage, knoopt m’n pa een shad met een schoepstaartje eraan, ikzelf kies voor een lange fin-s. De hengels zijn ’strak’ genoeg om de shad op een meter of negen van de bodem te tikken, en vervolgens weer langzaam te laten zaken. De lichte ‘plop’ die je voelt tijdens het raken van de bodem luidt een nieuwe tik in en zo vissen we langzaam het talud af.

Daar waar de snoeken, op de wintervisserij na dan, toch over het algemeen vrij verspreid liggen kunnen de snoekbaarzen vrij kort op elkaar liggen. Dit is ook goed te zijn aan de vele bootjes die op het water zijn. In bosjes van drie a vier bootjes liggen ze bij elkaar. Ik denk ook dat ik gerust kan zeggen dat er bij het snoekbaarzen veel meer naar elkaar gekeken wordt, want als één iemand begint te vangen dan ligt voordat je het weet de rest er ook bij. Over het algemeen lijkt me dit voor een doorgewinterde visser op je ‘vaste stekkie’ een nare bijkomstigheid, voor ons is het vandaag een voordeel om te zien waar er een beetje gevangen wordt omdat we het water amper kennen.

Inmiddels huppen onze shads al een tijdje over de harde bodem van deze rivierplas. Geen tikje gevoeld, en langzamerhand begint een oud gevoel weer op te komen. Vertikalen is namelijk niet mijn meest favoriete bezigheid geweest, en het is ook niet voor niets geweest dat de hengels zo lang hebben liggen te verstoffen. Vertikalen en ik, dat is een beetje een haat-liefde verhouding, die keren dat we goed vingen was het fantastisch. Maar daar tegenover staan al die keren dat het taai was en dat we de hele dag voor niets met ons shadje boven de bodem hebben gepielt, zonder ook maar iets te vangen. Misschien dat het aan mijn geduld ligt, ook al kan ik hele dagen snoeken zonder aanbeet, maar na een uur pielen begin ik het al wel zat te worden. Laat staan na twee uur lang zonder tikkie. Niet eens een inieminie snoekbaarsje die trek heeft in ons shadje.

De tijd tikt door, we zoeken ondieper, dieper…. we verkassen, en proberen het weer opnieuw. Ook anderen vangen weinig tot niets, wellicht ligt het niet aan ons maar heeft de vis gewoon geen zin, al moet je natuurlijk altijd van jezelf uitgaan. Ook bij Luuk is het nog niet veel, en wanneer de klok weer een uur verder is vind ik het welletjes. Eerst besluit ik om een dobber met panharing uit te gooien op de steun en daarnaast door te vertikalen, maar iets later ruil ik mijn vertikaalhengel ook in voor een snoekhengel (die toch stiekem was meegegaan). Daar gaat een fireball aan met een dikke sardine, hups ook naar de bodem. Ja oke, oke… ook dat is vertikalen! Maar in ieder geval niet met zo’n pielshadje. Zo… denk ik bij mezelf, dat hebben we gehad, die snoekbaarzen kunnen we me de boom in, weg ermee, rot gepiel.

Ook Jesper gaat een beetje met me mee, met ook een snoekhengel op de steun. De rest van de vissers op het water peuteren allemaal verder op de snoekbaars, mij niet meer gezien. Maar niet geheel onverwacht, is er ook geen rover die trek heeft in mijn vers geserveerde panharing of sardine. Inmiddels is het al middag en de wind trekt ook iets aan. Verkassen maar weer is het devies, naar een stekje van eerder op de ochtend waar we in ieder geval nog vis op de fishfinder zagen. Toevallig ligt Luuk hier ook, en we parkeren onze boot naast de zijne. Luuk meld ons dat ze net een visje gevangen hebben, een goed teken dus! Het is niet veel later, ik denk een uur of twee, als ook mijn vader van achter uit de boot ineeens “JA!” schreeuwt. Jesper en ik zijn direct attent en ‘t eerste wat door de boot galmt is “grote?”. “Neeeh, kleintje.”

Wie het laatst lacht, lacht het best

Dan wordt het gehups van m’n shadje ineens gestopt door een keihard, maar dan ook keiharde BEUK. De spijkerharde knal gaat dwars door de hengel en ik voel hem tot in m’n onderarm. Jesus! wat een machtige klap. Zo uit het niets, en dan zo ontiegelijk hard. Onbeschrijfelijk gewoon, te vergelijken met… ja waarmee, eigenlijk niet te vergelijken, maar voor te stellen als een olifant die zou gaan bungeejumpen van een brug met een niet elastisch touw, en dan wat die brug zou voelen als de olifant beneden is en het touw niet kan breken, zoiets. De hele tijd niets en dan de doffe dreun, machtig!!!! Dat het om een goede vis ging, was me direct duidelijk, het zware gebonk van de vis, de kromme lichte vertikaalhengel, zo af en toe de gierende slip. Ineens waren alle uren nutteloos vertikalen vergeten, wat een prachtig gevoel! Na een tijdje touwtrekken over en weer kwam langzaam dit monstertje omhoog. “WOOOOH” das een beste!! Snel het schepnet eronder, alleen het kleine dregje zit vast aan de buitenkant van de bek. “Yes, yes!! ze zit in het net.” Ik kan m’n geluk niet op! Met 80 centimeter werkelijk een fantastische vis om te vangen, vooral op zo’n lichte hengel, helemaal in m’n nopjes!

80cm lange snoekbaars die keihard op de shad stuiterde

Het hek is van de dam, nu zijn we los! Vertikalen tot we er bij neervallen laten we maar zeggen. Mijn dobber met haring komt weer binnenboord, de volle concentratie op de shad! Ik zoek het talud weer op. Geconcentreerd tik ik m’n shad weer omhoog, een tikje vanuit de pols en dan heel langzaam weer naar de bodem laten zakken. Ooit door Jouke Jansma uitgelegd op de eerste fair for lure and fly, als kleine jongen zat ik bij hem op de boot, telkens herhaalde hij maar weer “vanuit de pols tikken”. Ik ben het nooit vergeten, en altijd als ik vertikaal moet ik er weer aan denken. Ik weet nog hoeveel moeite me dat kostte om die shad te tikken vanuit m’n pols, nu gaat het stukken beter!

Als we rond de 10 meter diepte zitten komt de vis weer tevoorschijn op de finder. Hier was het ongeveer zeg ik. De woorden zijn m’n mond nog niet uit of…. BAM!! weer zo’n ontiegelijke klap op m’n hengel!!! Misschien nog wel iets harder dan de vorige, PFfff!!!! “Deze is misschien nog wel groter” zeg ik! Gevolgd door de “Sorry” voor Jesper, deze was eigenlijk voor hem! Man man man, wat een apart gevoel die hengel zo krom te zien gaan vanuit stilstand! Ik ben benieuwd hoe dat er onder water uit ziet, wat een klapper! Deze vis komt wel iets sneller omhoog dan de vorige dus ik probeer mijn woorden iets terug te nemen, “aaaah, misschien toch niet zo groot” zeg ik nog. Dan is de vis al in de oppervlakte. Als een snoek slaat hij wild met zijn kop door het oppervlak, “Woooooh, toch wel groter!!!” wat een vetzak, wat een bonus!!!! Na nog even een spannend minuutje kan ook hier het net onder, de vis wordt als een troffee aan boord getild, wat een jetser! Een echte wintersnoekbaars!!!

De aanbeet nog harder dan de vorige, monsterlijk!

Bonusvis, wat een kasteel!

Terwijl bij ons even de beet uitblijft zien we bij Luuk ineens een hengel krom slaan. Dat ziet er ook goed uit! en we besluiten wat foto’s te gaan schieten. Terwijl Luuk net de vis haakt, slaat ook zijn vismaat de hengel krom. Even denken ze dat ze elkaar hebben maar al snel blijkt dat ze allebei een goede vis hebben. Na een tijdje touw trekken bij beide mannen, en een sippe blik bij de vader van Luuk die met lege handen zit, takelen ze beide een mooie vis aan boord. Die van Luuk mag er ook zeker wezen en met precies 80 is het al de derde tachtiger binnen drie kwartier op deze stek. Gouden plekkie laten we maar zeggen!

Luuk en z'n vismaat beide met een goede vis!

Ook 80 centimeters snoekbaars voor Luuk

Toch wel mooi dat lichte werk! dit shadje deed het hem vandaag

Een borrel zou het wel compleet maken!

De schik zat er goed in!!

De laatste visdag van 2011 is een feit, even tobben met Jacob wat we zullen doen. We besluiten om het baarsvissen weer eens een kans te geven. De eerste nachtvorst is nog niet geweest, dus ik heb m’n twijfels. Aangekomen bij de eerste haven is het Jacob die als eerste zijn hengel krom heeft! Dat belooft nog wat!!

Krom blijft de hengel ook staan, een peiler kon het shadje niet weerstaan.. Even flink doortrekken, pats, tijd voor een ander dropshot onderlijntje. Ik kies voor een kleine groene shad. De wind giert om onze oren, blij dat ik twee jassen heb aangetrokken en me werkkisten. We staan geconcentreerd stukje bij beetje uit te vissen, maar eigenlijk weten we het al, dit gaat hem niet worden..

We besluiten naar een andere haven te rijden, daar maar even proberen! Voor de zekerheid hier even een onderlijntje aan de speld, vaak genoeg dat we hier snoek gevangen hebben! In een kom zagen we enkele futen al duiken, dat is een poging waard. De wind trok aan en met de 5 grams loodkop kon ik niet meer van geconcentreerd vissen spreken. Ik tikte het shadje binnen, ditmaal een 6cm Mann’s shadje, het ging nog net. Plots voelde ik wat weerstand, leek niet veel bijzonders.. toch even uithalen, Hengel krom, maar deze bleef in dezelfde positie. Huh??, Bonk, bonk! Vis!!!

Jacob stond met zijn rug naar me toe, toen ik hem riep zag hij mijn krommende hengel en de bonken op de top. Snoekbaars? Geen idee? Er zit wel gewicht achter.. Er werd lijn van de spoel getrokken, door het troebele water en de wind was een glimp opvangen onmogelijk. Als dit maar goed gaat, rustig drillen en langzaam lijn terugwinnen. De spanning hield ik op de lijn, langzaam won ik lijn terug, dan weer een buiging naar het water, gaaf dit!

Plots een glimp van de vis, beste bak!!! Onverwacht, maar het bleek toch een grote snoek te zijn die voor het shadje was gegaan. Even de hengel aan Jacob overgeven en landen deze bak. Ze liet zich makkelijk pakken, snel in de kieuw en het shadje zat netjes in de mondhoek. Met 1 tikje los, ik was blij dat de dril rustig en goed verliep!

Jacob schiet enkele mooie platen en er is duidelijk te zien dat deze dame een joekel van een pens heeft! Wat een varken. En dat tijdens het baarsvissen, een klein hapje ging er duidelijk nog in dus!

Dikke snoekendame die een baarsshadje niet kon laten passeren.

Met uiteindelijk 98cm was ik heel erg in mijn nopjes, onverwachts, maar super om te vangen!

Het is enkele dagen later, het nieuwe jaar is al even begonnen en ik ben vroeg op. Hengels fonkelden al op de vooravond, ik ga vissen deze dag! De verticaalstok blijft thuis, de baitcaster mag mee vandaag. Ik heb al een water op de korrel, waar ik in de zomer met een toad enkele snoeken wist te vangen. Het stond toen vol met plompenbladen, wellicht is het nu helemaal weg.

Aangekomen bij het water is er geen plompenblaadje meer te ontdekken! Ik ga bij een duiker staan en observeer eventjes, de autodeur had ik al zachtjes dichtgedaan. Ik sta enkele minuten te staren, dan voor me voeten, vluchtten enkele witvisjes weg, met een kolk erachteraan. Kijk es aan, er is activiteit!

Ik kies voor de kleine BBZ van spro, in een snoekkleurtje. Ik kan deze lekker traag vissen, en afwisselend met enkele tikjes komt de actie goed tot zijn recht! Bij de derde worp, ongeveer halverwege het inhalen een kolk, mis!! Ik versnel en vlak voor het kantje wordt het aasje gegrepen. Hangen!! Een dappere snoek heeft de BBZ voor de kant weggegrist en dat is te merken ook. Wild kopschudden en een hoop gespartel doorbreken de stilte.

Ik schiet snel een plaatje in het water, daarna onthaak ik de vis in het water, de eerste is binnen!!

Me telefoon gaat, het is Jacob, hij is klaar met werk en vraagt zich af wat ik doe. Ik zeg hem dat ik aan de waterkant sta en wat water aan het afwerpen ben met een shad. Jacob is in de buurt en even later staan we samen in de zon te kijken hoe mijn shad neerploft op het water. Ik draai rustig binnen, de snoeken zijn wat passief en wachten rustig op de bodem op wat er voorbij komt. Ik geef een ruk, laat de shad weer afzinken, dan een knoert van een aanbeet. BAM!! Hengel krom, lijn van de reel, bonken op de top, hangen!!

Ik kijk Jacob aan, hij kijkt net zo verbaasd terug, wat een aanbeet! De lijn snijdt door het water, links, rechts, lijn van de reel, top krom, moet een jetser wezen! Even later komt de vis boven, ik had de vis stukken groter verwacht, maar was toch blij verrast. Wat een power had deze vis, echt dik is ze niet, maar ze vocht voor wat ze waard was. Tijdens het landen bemerk ik dat de snoek volledig blind leek. Een lichte waas over beide ogen, voor de rest is er op de conditie weinig aan te merken. Sport van de bovenste plank!

Krachtpatser van 97 cm!

Groeten & Vangse,
Marthijn Visser

Het mooie van zo’n klein bootje is dat je hem overal te water kan laten. 2 accu’s mee, elektromotor. Een koffertje met pluggen en shads mee en vissen maar. Een koffertje waar je beide zaken in kan stoppen is de Pack It All Box van ITT. Een super opbergsysteem. Handig om mee te nemen. Alles bij de hand. Tangen, onderlijnen, hard kunstaas in handige draagrekjes en zacht kunstaas in bijbehorende tuff tainers. Een hengel per persoon is genoeg, meer ruimte heb je toch niet!

In een paar minuten heb je de hele zaak te water. Niet te groot water uitzoeken. Kan gevaarlijk zijn met zo’n kleine bootje, maar kleine kanalen en riviertjes zijn uitstekend te bevissen.

Afgelopen zaterdag even met Niels het water op. Niels moet lachen als hij het bootje ziet, maar merkt al snel dat het ook met dit bootje wel gaat lukken. Ja, het hoeft echt niet altijd het duurste van het duurste te zijn. We vissen van half twee tot half vijf. Er staat wat wind, de elektromotor moet hard werken als we tegen de wind in varen, maar het gaat prima.

In het eerste anderhalf uur weten we 4 snoeken te vangen. We vangen ze allemaal op swimbaits, terwijl de week ervoor de Salmo Fatso nog favoriet was. Niels trapt af met een snoek van 73 cm. Mooie vis, lekker dik in de pens! Even later is het alweer raak, nu een snoek van 74 cm. Het gaat lekker. Zo vissen we een tijdje door. Bij een brug krijgen we ineens 4 aanbeten achter elkaar. Eerst een kleine snoek die eraf rolt. Vervolgens een die erop grijpt als we binnendraaien, maar ook die blijft niet hangen. Terwijl ik boot draai, beukt er bij Niels wel weer een beste snoek op! Een mooie dikke tachtiger is het resultaat. Even later is het raak bij mij. Een mooie snoek van in de 70 cm heeft de Multi Rowdy te pakken genomen. Wat een mooie swimbait is dat toch. Geweldig dingetje, zowel op het grote als op het kleine water. Ook deze snoek zit lekker dik in de pens!

Niels trapt af met een vis van 73

Snel is het weer raak, ditmaal een cm groter

Prachtige vissen

De ene na de andere beet volgde

Weer een mooie 70er

De bonus, machtige vis voor dit water!

Na de vorige update durf ik deze eigenlijk niet meer te plaatsen. Gelukkig kan ik door een achterstand met updates, dus een voorkennis m.b.t. de visdagen, met een gerust hart zeggen dat dit voorlopig echt de laatste keer is. Nog één keer trokken we de havens in, op zoek naar de échte wintermonsters, de vissen die amper te tillen zijn.

Dat we vandaag veroordeelt waren tot de haven was niet geheel onze eigen keuze. Door de voorspelde dichte mist moesten we ons snoekbaarsavontuur op het grote water afblazen en trokken we er met wat dode vissen op uit om toch maar weer de wintersnoeken op te zoeken. Met de navionics app op m’n mobiel konden we gelukkig via de vaargeul naar de haven varen, want zonder navigatie waren we nooit door deze potdichte mist gekomen. We hebben eerder dichte misten meegemaakt op het water, maar zo dicht als deze hadden we het nog niet gehad. Een grote witte muur, zelfs in de haven hadden we maar zeer beperkt zicht. De meeste keren met een potdichte mist vingen we niet veel, maar de vissen die we vingen waren wel gigantisch qua lengte. Het was mijn vader die als eerste zijn dobber zag wegploppen, een mooie snoek van precies een meter werd geland. Een pracht van een vis om mee te beginnen.

Een goed begin is het halve werk!

Stilleven

Massieve vis

Snel aanslaan zorgt voor het mooi haken van de snoek.

Prachtig getekende vis

Erg fraaie staartvin

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis

Wat kijk jij naar mij?!

Inmiddels is het voor ons zo ongeveer de meest onbevredigende manier van vissen: de havenvisserij. Toch blijven we er ons aan toe geven, telkens zoeken we die havens weer op om al wachtend de ene grote snoek na de andere eruit te sleuren. Een honderd procent vorm van verslaving, waar het gemak, en de zekerheid van een dikke vangst het altijd weer wint want de voldoening. Want ook al voelt het telkens weer als een bijzondere dag, bij het terugrijden naar huis voel je het onvolmaakte gevoel beetje bij beetje binnen sijpelen.

We beginnen de dag buiten de havens, in de havenmondingen wel te verstaan. Het is nog niet echt koud dus de meeste vis bevind zich in het algemeen zo om en rond de opening van de havens. Hier gooien we de dobbers met dikke panharingen uit en het is wachten tot de eerste dobber wegplopt. De panharingen gaan gedregd met 2 gamakatsu 2/0 haken te water, de dobbers zijn dusdanig uitgelood dat de snoek niet veel weerstand zal ondervinden bij een aanbeet.

Wat hebben we daar...

...jammie jammie!

Vragen om een aanbeet helpt soms!

Deze meterbonk volgde snel na de snoek van m'n vader

Net zo groot als de panharing, deze durfal!

Mijn vader lost zijn 'vis' net onder het wateroppervlak

Een dikke zak bleek de boosdoener

Aan het einde van de dag moest uiteraard de eindbaas verslagen worden

Wat een mooie ogen heb je toch

In ieder geval blijft het genieten om weer een dagje op het water te mogen zijn!

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis

Het is inmiddels alweer een jaar of 7 geleden dat ik verslaaft raakte aan het vissen op snoek, en wel met groot kunstaas. Mijn vader was tot die tijd een fervent vliegvisser en belaagde de snoek eigenlijk alleen middels de vliegenlat. Samen zijn we destijds begonnen met het jerkbaiten, vertikalen, er kwam een boot, etcetera. De vliegenhengels belandden in de kast en worden maar af en toe tevoorschijn gehaald. Een keer per jaar worden ze in ieder geval onder het stof weggehaald voor de jaarlijkse snoekdag van de vliegvisclub Almelo. Vandaag was het weer zo ver!

’s Ochtends ontmoeten we de andere vliegvissers in het afgesproken truckersrestaurant. Na een bakje koffie duiken we met een man of 9 de polder in om de snoeken het leven zuur te maken. We komen inmiddels alweer heel wat jaren in deze polder en eigenlijk kennen we het wel op ons duimpje. Bij elk bruggetje of kruispunt van sloten hebben we wel een verhaal uit het verleden van gevangen of gemiste snoeken. Echter zijn de meeste poldersloten de laatste jaren steeds verder dichtgeslibt en is het merendeel van de snoeken naar ons idee gestorven tijdens de strenge winters die we een paar keer hebben gehad. Het is dus steeds meer behelpen en er zijn nog maar enkele sloten over waar nog voldoende snoek te vangen is.

Toch besluiten we te starten op bekende stekken die ons meermaals goede vangsten hebben opgeleverd, echter worden we nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt dat er echt niet meer veel water boven de bodem staat. We vissen echt de beste stekken van een jaar of 4 geleden af maar we kunnen geen vis tot een aanbeet verleiden. We verkassen regelmatig maar op de meest veelbelovende stekken blijkt het niets te zijn. Een andere stek dan maar, eentje waar mijn pa vorig jaar tijdens de vliegvisdag een mooie snoek miste. Op deze stek ving ik mijn eerste metersnoek in 2004. Ik wil mijn streamer langs een rietkantje gooien maar door de wind komt mijn streamer niet mooi terecht, ik werp opnieuw en dit keer beland hij wel waar ik hem wil hebben. Ik strip hem voor de rietkant langs en vlak voordat ik hem uit het water wil trekken knalt er een snoek vol overgave op de streamer. Ik strek de lijn, haal goed door en de snoek hangt! Met een krachtige spurt zet de vis direct koers richting de overkant, gelukkig is het maar een klein slootje en kan ik de snoek laten gaan. Wat een spektakel op de vliegenlat, de hengel gaat hoepeltje krom en ik moet kracht zetten om de snoek af te remmen. Na een tijdje letterlijk touwtrekken, is de snoek moe en kan ik haar in de kieuw pakken. Een spectaculaire aanbeet en dril, ik sta te genieten, meer nog dan bij een dikke metersnoek op het grote water! Dit is het, prachtig!!

Prachtige sterke vis op de vliegenlat!

Een heerlijke opkikker na een ochtend hard werken! We vissen nog wat plekjes af waaronder een stek waar het ruikt naar snoek en m’n pa het altijd even wil proberen. Ik denk dat we al wel een keer of 15 op de stek hebben gevist, maar nooit hebben we een tikje gehad. Toch wil vaders altijd het stekje even proberen, ik heb er nul vertrouwen in en verklaar hem dan ook voor gek. Terwijl mijn vader al staat de gooien haal ik mijn hengel uit de auto, eigenlijk hoef ik het niet eens te proberen hier, dus ik probeer een klein zijslootje. Mijn vader poogt maar weer eens om er een visje te vangen, maar zoals te verwachten… geen teken van leven. Gelukkig maar, anders had ik dat de rest van de dag aan moeten horen Inmiddels was het alweer tegen het middag uur, tijd voor een meeting met de andere mannen en een stevige kop erwten soep met: rookworst. De anderen blijken aardig te hebben gevangen in de ochtend en samen is er een snoek of 10 gevangen, we hebben het slechter meegemaakt. Wij hadden zelf maar één aanbeet met drie man dus voor ons geeft het ook nog wat hoop voor de middag.

’s Middags proberen we van alles, we gooien meerdere plekken af, met verscheidene streamers. Het mag niet zo zijn, mijn vader blijft zelfs zonder aanbeet. Hij haakt nog wel een rattenkooi waar een mooie grote kreeft in zit, een mooi diertje dat nog even op de foto komt maar daar blijft het dan ook echt bij. Als we ’s middags de anderen zien blijkt het ook bij hun in de middag niets te zijn geweest, uiteindelijk zijn de 10 snoeken op een dag voor de 9 man dan ook een beetje tegenvallend. Het blijft ook vissen en geen vangen, ik knijp mijn handen dicht met de prachtige vis die ik mocht drillen aan de vliegenlat! Echte beleving tussen al het grote snoeken geweld van de laatste tijd door. Toch maar weer eens vaker die vliegenlat uit de koker halen!

Geen vis maar zeker een indrukwekkende vangst!