Het is zaterdagavond, de tiende van december, als ik de hengels van het rek pak. In plaats van de vertrouwde stevige snoekhengels, zoek ik nu naar de lichte iele vertikaalhengels die in de loop der tijd onder de snoekhengels terecht zijn gekomen. Het stof zit op de hoezen, ik kan me de laatste keer niet eens herinneren dat dit lichte stukje hengel een shad over de bodem heeft mogen tikken.

Prachtige zonsopkomst op de heenreis

Dat we vandaag niet de enigen op het water zouden zijn hadden we wel verwacht, rond de wintertijd trekt dit water toch menig visser aan om de snoekbaarzen te verleiden. Toevallig is het dat we Luuk treffen, zijn prachtige rode boot steekt fel af tegen de andere vaak zwarte boten en Jesper herkend hem al op afstand. Na hem begroet te hebben gaan we op zoek naar de vis. Het water is niet nieuw voor ons, maar veel ervaring hebben we er ook niet. Een keer of drie zijn we er eerder geweest, altijd hebben we er wel iets gevangen, maar grote successen kennen we er eigenlijk nog niet.

We beginnen allemaal met een andere shad/montage. Waar Jesper kiest voor een dropshot montage, knoopt m’n pa een shad met een schoepstaartje eraan, ikzelf kies voor een lange fin-s. De hengels zijn ’strak’ genoeg om de shad op een meter of negen van de bodem te tikken, en vervolgens weer langzaam te laten zaken. De lichte ‘plop’ die je voelt tijdens het raken van de bodem luidt een nieuwe tik in en zo vissen we langzaam het talud af.

Daar waar de snoeken, op de wintervisserij na dan, toch over het algemeen vrij verspreid liggen kunnen de snoekbaarzen vrij kort op elkaar liggen. Dit is ook goed te zijn aan de vele bootjes die op het water zijn. In bosjes van drie a vier bootjes liggen ze bij elkaar. Ik denk ook dat ik gerust kan zeggen dat er bij het snoekbaarzen veel meer naar elkaar gekeken wordt, want als één iemand begint te vangen dan ligt voordat je het weet de rest er ook bij. Over het algemeen lijkt me dit voor een doorgewinterde visser op je ‘vaste stekkie’ een nare bijkomstigheid, voor ons is het vandaag een voordeel om te zien waar er een beetje gevangen wordt omdat we het water amper kennen.

Inmiddels huppen onze shads al een tijdje over de harde bodem van deze rivierplas. Geen tikje gevoeld, en langzamerhand begint een oud gevoel weer op te komen. Vertikalen is namelijk niet mijn meest favoriete bezigheid geweest, en het is ook niet voor niets geweest dat de hengels zo lang hebben liggen te verstoffen. Vertikalen en ik, dat is een beetje een haat-liefde verhouding, die keren dat we goed vingen was het fantastisch. Maar daar tegenover staan al die keren dat het taai was en dat we de hele dag voor niets met ons shadje boven de bodem hebben gepielt, zonder ook maar iets te vangen. Misschien dat het aan mijn geduld ligt, ook al kan ik hele dagen snoeken zonder aanbeet, maar na een uur pielen begin ik het al wel zat te worden. Laat staan na twee uur lang zonder tikkie. Niet eens een inieminie snoekbaarsje die trek heeft in ons shadje.

De tijd tikt door, we zoeken ondieper, dieper…. we verkassen, en proberen het weer opnieuw. Ook anderen vangen weinig tot niets, wellicht ligt het niet aan ons maar heeft de vis gewoon geen zin, al moet je natuurlijk altijd van jezelf uitgaan. Ook bij Luuk is het nog niet veel, en wanneer de klok weer een uur verder is vind ik het welletjes. Eerst besluit ik om een dobber met panharing uit te gooien op de steun en daarnaast door te vertikalen, maar iets later ruil ik mijn vertikaalhengel ook in voor een snoekhengel (die toch stiekem was meegegaan). Daar gaat een fireball aan met een dikke sardine, hups ook naar de bodem. Ja oke, oke… ook dat is vertikalen! Maar in ieder geval niet met zo’n pielshadje. Zo… denk ik bij mezelf, dat hebben we gehad, die snoekbaarzen kunnen we me de boom in, weg ermee, rot gepiel.

Ook Jesper gaat een beetje met me mee, met ook een snoekhengel op de steun. De rest van de vissers op het water peuteren allemaal verder op de snoekbaars, mij niet meer gezien. Maar niet geheel onverwacht, is er ook geen rover die trek heeft in mijn vers geserveerde panharing of sardine. Inmiddels is het al middag en de wind trekt ook iets aan. Verkassen maar weer is het devies, naar een stekje van eerder op de ochtend waar we in ieder geval nog vis op de fishfinder zagen. Toevallig ligt Luuk hier ook, en we parkeren onze boot naast de zijne. Luuk meld ons dat ze net een visje gevangen hebben, een goed teken dus! Het is niet veel later, ik denk een uur of twee, als ook mijn vader van achter uit de boot ineeens “JA!” schreeuwt. Jesper en ik zijn direct attent en ‘t eerste wat door de boot galmt is “grote?”. “Neeeh, kleintje.”

Wie het laatst lacht, lacht het best

Dan wordt het gehups van m’n shadje ineens gestopt door een keihard, maar dan ook keiharde BEUK. De spijkerharde knal gaat dwars door de hengel en ik voel hem tot in m’n onderarm. Jesus! wat een machtige klap. Zo uit het niets, en dan zo ontiegelijk hard. Onbeschrijfelijk gewoon, te vergelijken met… ja waarmee, eigenlijk niet te vergelijken, maar voor te stellen als een olifant die zou gaan bungeejumpen van een brug met een niet elastisch touw, en dan wat die brug zou voelen als de olifant beneden is en het touw niet kan breken, zoiets. De hele tijd niets en dan de doffe dreun, machtig!!!! Dat het om een goede vis ging, was me direct duidelijk, het zware gebonk van de vis, de kromme lichte vertikaalhengel, zo af en toe de gierende slip. Ineens waren alle uren nutteloos vertikalen vergeten, wat een prachtig gevoel! Na een tijdje touwtrekken over en weer kwam langzaam dit monstertje omhoog. “WOOOOH” das een beste!! Snel het schepnet eronder, alleen het kleine dregje zit vast aan de buitenkant van de bek. “Yes, yes!! ze zit in het net.” Ik kan m’n geluk niet op! Met 80 centimeter werkelijk een fantastische vis om te vangen, vooral op zo’n lichte hengel, helemaal in m’n nopjes!

80cm lange snoekbaars die keihard op de shad stuiterde

Het hek is van de dam, nu zijn we los! Vertikalen tot we er bij neervallen laten we maar zeggen. Mijn dobber met haring komt weer binnenboord, de volle concentratie op de shad! Ik zoek het talud weer op. Geconcentreerd tik ik m’n shad weer omhoog, een tikje vanuit de pols en dan heel langzaam weer naar de bodem laten zakken. Ooit door Jouke Jansma uitgelegd op de eerste fair for lure and fly, als kleine jongen zat ik bij hem op de boot, telkens herhaalde hij maar weer “vanuit de pols tikken”. Ik ben het nooit vergeten, en altijd als ik vertikaal moet ik er weer aan denken. Ik weet nog hoeveel moeite me dat kostte om die shad te tikken vanuit m’n pols, nu gaat het stukken beter!

Als we rond de 10 meter diepte zitten komt de vis weer tevoorschijn op de finder. Hier was het ongeveer zeg ik. De woorden zijn m’n mond nog niet uit of…. BAM!! weer zo’n ontiegelijke klap op m’n hengel!!! Misschien nog wel iets harder dan de vorige, PFfff!!!! “Deze is misschien nog wel groter” zeg ik! Gevolgd door de “Sorry” voor Jesper, deze was eigenlijk voor hem! Man man man, wat een apart gevoel die hengel zo krom te zien gaan vanuit stilstand! Ik ben benieuwd hoe dat er onder water uit ziet, wat een klapper! Deze vis komt wel iets sneller omhoog dan de vorige dus ik probeer mijn woorden iets terug te nemen, “aaaah, misschien toch niet zo groot” zeg ik nog. Dan is de vis al in de oppervlakte. Als een snoek slaat hij wild met zijn kop door het oppervlak, “Woooooh, toch wel groter!!!” wat een vetzak, wat een bonus!!!! Na nog even een spannend minuutje kan ook hier het net onder, de vis wordt als een troffee aan boord getild, wat een jetser! Een echte wintersnoekbaars!!!

De aanbeet nog harder dan de vorige, monsterlijk!

Bonusvis, wat een kasteel!

Terwijl bij ons even de beet uitblijft zien we bij Luuk ineens een hengel krom slaan. Dat ziet er ook goed uit! en we besluiten wat foto’s te gaan schieten. Terwijl Luuk net de vis haakt, slaat ook zijn vismaat de hengel krom. Even denken ze dat ze elkaar hebben maar al snel blijkt dat ze allebei een goede vis hebben. Na een tijdje touw trekken bij beide mannen, en een sippe blik bij de vader van Luuk die met lege handen zit, takelen ze beide een mooie vis aan boord. Die van Luuk mag er ook zeker wezen en met precies 80 is het al de derde tachtiger binnen drie kwartier op deze stek. Gouden plekkie laten we maar zeggen!

Luuk en z'n vismaat beide met een goede vis!

Ook 80 centimeters snoekbaars voor Luuk

Toch wel mooi dat lichte werk! dit shadje deed het hem vandaag

Een borrel zou het wel compleet maken!

De schik zat er goed in!!

De laatste visdag van 2011 is een feit, even tobben met Jacob wat we zullen doen. We besluiten om het baarsvissen weer eens een kans te geven. De eerste nachtvorst is nog niet geweest, dus ik heb m’n twijfels. Aangekomen bij de eerste haven is het Jacob die als eerste zijn hengel krom heeft! Dat belooft nog wat!!

Krom blijft de hengel ook staan, een peiler kon het shadje niet weerstaan.. Even flink doortrekken, pats, tijd voor een ander dropshot onderlijntje. Ik kies voor een kleine groene shad. De wind giert om onze oren, blij dat ik twee jassen heb aangetrokken en me werkkisten. We staan geconcentreerd stukje bij beetje uit te vissen, maar eigenlijk weten we het al, dit gaat hem niet worden..

We besluiten naar een andere haven te rijden, daar maar even proberen! Voor de zekerheid hier even een onderlijntje aan de speld, vaak genoeg dat we hier snoek gevangen hebben! In een kom zagen we enkele futen al duiken, dat is een poging waard. De wind trok aan en met de 5 grams loodkop kon ik niet meer van geconcentreerd vissen spreken. Ik tikte het shadje binnen, ditmaal een 6cm Mann’s shadje, het ging nog net. Plots voelde ik wat weerstand, leek niet veel bijzonders.. toch even uithalen, Hengel krom, maar deze bleef in dezelfde positie. Huh??, Bonk, bonk! Vis!!!

Jacob stond met zijn rug naar me toe, toen ik hem riep zag hij mijn krommende hengel en de bonken op de top. Snoekbaars? Geen idee? Er zit wel gewicht achter.. Er werd lijn van de spoel getrokken, door het troebele water en de wind was een glimp opvangen onmogelijk. Als dit maar goed gaat, rustig drillen en langzaam lijn terugwinnen. De spanning hield ik op de lijn, langzaam won ik lijn terug, dan weer een buiging naar het water, gaaf dit!

Plots een glimp van de vis, beste bak!!! Onverwacht, maar het bleek toch een grote snoek te zijn die voor het shadje was gegaan. Even de hengel aan Jacob overgeven en landen deze bak. Ze liet zich makkelijk pakken, snel in de kieuw en het shadje zat netjes in de mondhoek. Met 1 tikje los, ik was blij dat de dril rustig en goed verliep!

Jacob schiet enkele mooie platen en er is duidelijk te zien dat deze dame een joekel van een pens heeft! Wat een varken. En dat tijdens het baarsvissen, een klein hapje ging er duidelijk nog in dus!

Dikke snoekendame die een baarsshadje niet kon laten passeren.

Met uiteindelijk 98cm was ik heel erg in mijn nopjes, onverwachts, maar super om te vangen!

Het is enkele dagen later, het nieuwe jaar is al even begonnen en ik ben vroeg op. Hengels fonkelden al op de vooravond, ik ga vissen deze dag! De verticaalstok blijft thuis, de baitcaster mag mee vandaag. Ik heb al een water op de korrel, waar ik in de zomer met een toad enkele snoeken wist te vangen. Het stond toen vol met plompenbladen, wellicht is het nu helemaal weg.

Aangekomen bij het water is er geen plompenblaadje meer te ontdekken! Ik ga bij een duiker staan en observeer eventjes, de autodeur had ik al zachtjes dichtgedaan. Ik sta enkele minuten te staren, dan voor me voeten, vluchtten enkele witvisjes weg, met een kolk erachteraan. Kijk es aan, er is activiteit!

Ik kies voor de kleine BBZ van spro, in een snoekkleurtje. Ik kan deze lekker traag vissen, en afwisselend met enkele tikjes komt de actie goed tot zijn recht! Bij de derde worp, ongeveer halverwege het inhalen een kolk, mis!! Ik versnel en vlak voor het kantje wordt het aasje gegrepen. Hangen!! Een dappere snoek heeft de BBZ voor de kant weggegrist en dat is te merken ook. Wild kopschudden en een hoop gespartel doorbreken de stilte.

Ik schiet snel een plaatje in het water, daarna onthaak ik de vis in het water, de eerste is binnen!!

Me telefoon gaat, het is Jacob, hij is klaar met werk en vraagt zich af wat ik doe. Ik zeg hem dat ik aan de waterkant sta en wat water aan het afwerpen ben met een shad. Jacob is in de buurt en even later staan we samen in de zon te kijken hoe mijn shad neerploft op het water. Ik draai rustig binnen, de snoeken zijn wat passief en wachten rustig op de bodem op wat er voorbij komt. Ik geef een ruk, laat de shad weer afzinken, dan een knoert van een aanbeet. BAM!! Hengel krom, lijn van de reel, bonken op de top, hangen!!

Ik kijk Jacob aan, hij kijkt net zo verbaasd terug, wat een aanbeet! De lijn snijdt door het water, links, rechts, lijn van de reel, top krom, moet een jetser wezen! Even later komt de vis boven, ik had de vis stukken groter verwacht, maar was toch blij verrast. Wat een power had deze vis, echt dik is ze niet, maar ze vocht voor wat ze waard was. Tijdens het landen bemerk ik dat de snoek volledig blind leek. Een lichte waas over beide ogen, voor de rest is er op de conditie weinig aan te merken. Sport van de bovenste plank!

Krachtpatser van 97 cm!

Groeten & Vangse,
Marthijn Visser

Het mooie van zo’n klein bootje is dat je hem overal te water kan laten. 2 accu’s mee, elektromotor. Een koffertje met pluggen en shads mee en vissen maar. Een koffertje waar je beide zaken in kan stoppen is de Pack It All Box van ITT. Een super opbergsysteem. Handig om mee te nemen. Alles bij de hand. Tangen, onderlijnen, hard kunstaas in handige draagrekjes en zacht kunstaas in bijbehorende tuff tainers. Een hengel per persoon is genoeg, meer ruimte heb je toch niet!

In een paar minuten heb je de hele zaak te water. Niet te groot water uitzoeken. Kan gevaarlijk zijn met zo’n kleine bootje, maar kleine kanalen en riviertjes zijn uitstekend te bevissen.

Afgelopen zaterdag even met Niels het water op. Niels moet lachen als hij het bootje ziet, maar merkt al snel dat het ook met dit bootje wel gaat lukken. Ja, het hoeft echt niet altijd het duurste van het duurste te zijn. We vissen van half twee tot half vijf. Er staat wat wind, de elektromotor moet hard werken als we tegen de wind in varen, maar het gaat prima.

In het eerste anderhalf uur weten we 4 snoeken te vangen. We vangen ze allemaal op swimbaits, terwijl de week ervoor de Salmo Fatso nog favoriet was. Niels trapt af met een snoek van 73 cm. Mooie vis, lekker dik in de pens! Even later is het alweer raak, nu een snoek van 74 cm. Het gaat lekker. Zo vissen we een tijdje door. Bij een brug krijgen we ineens 4 aanbeten achter elkaar. Eerst een kleine snoek die eraf rolt. Vervolgens een die erop grijpt als we binnendraaien, maar ook die blijft niet hangen. Terwijl ik boot draai, beukt er bij Niels wel weer een beste snoek op! Een mooie dikke tachtiger is het resultaat. Even later is het raak bij mij. Een mooie snoek van in de 70 cm heeft de Multi Rowdy te pakken genomen. Wat een mooie swimbait is dat toch. Geweldig dingetje, zowel op het grote als op het kleine water. Ook deze snoek zit lekker dik in de pens!

Niels trapt af met een vis van 73

Snel is het weer raak, ditmaal een cm groter

Prachtige vissen

De ene na de andere beet volgde

Weer een mooie 70er

De bonus, machtige vis voor dit water!

Na de vorige update durf ik deze eigenlijk niet meer te plaatsen. Gelukkig kan ik door een achterstand met updates, dus een voorkennis m.b.t. de visdagen, met een gerust hart zeggen dat dit voorlopig echt de laatste keer is. Nog één keer trokken we de havens in, op zoek naar de échte wintermonsters, de vissen die amper te tillen zijn.

Dat we vandaag veroordeelt waren tot de haven was niet geheel onze eigen keuze. Door de voorspelde dichte mist moesten we ons snoekbaarsavontuur op het grote water afblazen en trokken we er met wat dode vissen op uit om toch maar weer de wintersnoeken op te zoeken. Met de navionics app op m’n mobiel konden we gelukkig via de vaargeul naar de haven varen, want zonder navigatie waren we nooit door deze potdichte mist gekomen. We hebben eerder dichte misten meegemaakt op het water, maar zo dicht als deze hadden we het nog niet gehad. Een grote witte muur, zelfs in de haven hadden we maar zeer beperkt zicht. De meeste keren met een potdichte mist vingen we niet veel, maar de vissen die we vingen waren wel gigantisch qua lengte. Het was mijn vader die als eerste zijn dobber zag wegploppen, een mooie snoek van precies een meter werd geland. Een pracht van een vis om mee te beginnen.

Een goed begin is het halve werk!

Stilleven

Massieve vis

Snel aanslaan zorgt voor het mooi haken van de snoek.

Prachtig getekende vis

Erg fraaie staartvin

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis

Wat kijk jij naar mij?!

Inmiddels is het voor ons zo ongeveer de meest onbevredigende manier van vissen: de havenvisserij. Toch blijven we er ons aan toe geven, telkens zoeken we die havens weer op om al wachtend de ene grote snoek na de andere eruit te sleuren. Een honderd procent vorm van verslaving, waar het gemak, en de zekerheid van een dikke vangst het altijd weer wint want de voldoening. Want ook al voelt het telkens weer als een bijzondere dag, bij het terugrijden naar huis voel je het onvolmaakte gevoel beetje bij beetje binnen sijpelen.

We beginnen de dag buiten de havens, in de havenmondingen wel te verstaan. Het is nog niet echt koud dus de meeste vis bevind zich in het algemeen zo om en rond de opening van de havens. Hier gooien we de dobbers met dikke panharingen uit en het is wachten tot de eerste dobber wegplopt. De panharingen gaan gedregd met 2 gamakatsu 2/0 haken te water, de dobbers zijn dusdanig uitgelood dat de snoek niet veel weerstand zal ondervinden bij een aanbeet.

Wat hebben we daar...

...jammie jammie!

Vragen om een aanbeet helpt soms!

Deze meterbonk volgde snel na de snoek van m'n vader

Net zo groot als de panharing, deze durfal!

Mijn vader lost zijn 'vis' net onder het wateroppervlak

Een dikke zak bleek de boosdoener

Aan het einde van de dag moest uiteraard de eindbaas verslagen worden

Wat een mooie ogen heb je toch

In ieder geval blijft het genieten om weer een dagje op het water te mogen zijn!

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis

Het is inmiddels alweer een jaar of 7 geleden dat ik verslaaft raakte aan het vissen op snoek, en wel met groot kunstaas. Mijn vader was tot die tijd een fervent vliegvisser en belaagde de snoek eigenlijk alleen middels de vliegenlat. Samen zijn we destijds begonnen met het jerkbaiten, vertikalen, er kwam een boot, etcetera. De vliegenhengels belandden in de kast en worden maar af en toe tevoorschijn gehaald. Een keer per jaar worden ze in ieder geval onder het stof weggehaald voor de jaarlijkse snoekdag van de vliegvisclub Almelo. Vandaag was het weer zo ver!

’s Ochtends ontmoeten we de andere vliegvissers in het afgesproken truckersrestaurant. Na een bakje koffie duiken we met een man of 9 de polder in om de snoeken het leven zuur te maken. We komen inmiddels alweer heel wat jaren in deze polder en eigenlijk kennen we het wel op ons duimpje. Bij elk bruggetje of kruispunt van sloten hebben we wel een verhaal uit het verleden van gevangen of gemiste snoeken. Echter zijn de meeste poldersloten de laatste jaren steeds verder dichtgeslibt en is het merendeel van de snoeken naar ons idee gestorven tijdens de strenge winters die we een paar keer hebben gehad. Het is dus steeds meer behelpen en er zijn nog maar enkele sloten over waar nog voldoende snoek te vangen is.

Toch besluiten we te starten op bekende stekken die ons meermaals goede vangsten hebben opgeleverd, echter worden we nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt dat er echt niet meer veel water boven de bodem staat. We vissen echt de beste stekken van een jaar of 4 geleden af maar we kunnen geen vis tot een aanbeet verleiden. We verkassen regelmatig maar op de meest veelbelovende stekken blijkt het niets te zijn. Een andere stek dan maar, eentje waar mijn pa vorig jaar tijdens de vliegvisdag een mooie snoek miste. Op deze stek ving ik mijn eerste metersnoek in 2004. Ik wil mijn streamer langs een rietkantje gooien maar door de wind komt mijn streamer niet mooi terecht, ik werp opnieuw en dit keer beland hij wel waar ik hem wil hebben. Ik strip hem voor de rietkant langs en vlak voordat ik hem uit het water wil trekken knalt er een snoek vol overgave op de streamer. Ik strek de lijn, haal goed door en de snoek hangt! Met een krachtige spurt zet de vis direct koers richting de overkant, gelukkig is het maar een klein slootje en kan ik de snoek laten gaan. Wat een spektakel op de vliegenlat, de hengel gaat hoepeltje krom en ik moet kracht zetten om de snoek af te remmen. Na een tijdje letterlijk touwtrekken, is de snoek moe en kan ik haar in de kieuw pakken. Een spectaculaire aanbeet en dril, ik sta te genieten, meer nog dan bij een dikke metersnoek op het grote water! Dit is het, prachtig!!

Prachtige sterke vis op de vliegenlat!

Een heerlijke opkikker na een ochtend hard werken! We vissen nog wat plekjes af waaronder een stek waar het ruikt naar snoek en m’n pa het altijd even wil proberen. Ik denk dat we al wel een keer of 15 op de stek hebben gevist, maar nooit hebben we een tikje gehad. Toch wil vaders altijd het stekje even proberen, ik heb er nul vertrouwen in en verklaar hem dan ook voor gek. Terwijl mijn vader al staat de gooien haal ik mijn hengel uit de auto, eigenlijk hoef ik het niet eens te proberen hier, dus ik probeer een klein zijslootje. Mijn vader poogt maar weer eens om er een visje te vangen, maar zoals te verwachten… geen teken van leven. Gelukkig maar, anders had ik dat de rest van de dag aan moeten horen Inmiddels was het alweer tegen het middag uur, tijd voor een meeting met de andere mannen en een stevige kop erwten soep met: rookworst. De anderen blijken aardig te hebben gevangen in de ochtend en samen is er een snoek of 10 gevangen, we hebben het slechter meegemaakt. Wij hadden zelf maar één aanbeet met drie man dus voor ons geeft het ook nog wat hoop voor de middag.

’s Middags proberen we van alles, we gooien meerdere plekken af, met verscheidene streamers. Het mag niet zo zijn, mijn vader blijft zelfs zonder aanbeet. Hij haakt nog wel een rattenkooi waar een mooie grote kreeft in zit, een mooi diertje dat nog even op de foto komt maar daar blijft het dan ook echt bij. Als we ’s middags de anderen zien blijkt het ook bij hun in de middag niets te zijn geweest, uiteindelijk zijn de 10 snoeken op een dag voor de 9 man dan ook een beetje tegenvallend. Het blijft ook vissen en geen vangen, ik knijp mijn handen dicht met de prachtige vis die ik mocht drillen aan de vliegenlat! Echte beleving tussen al het grote snoeken geweld van de laatste tijd door. Toch maar weer eens vaker die vliegenlat uit de koker halen!

Geen vis maar zeker een indrukwekkende vangst!

Het zal de trouwe Rusky lezers vast niet ontgaan zijn bij het lezen van de titel. Het verslag van Daan, wat een lange tijd op zich liet wachten. Ook dit verslag is al van twee maand geleden. Om precies te zijn, een dag ná de Nupdate van de grandioze 1 Oktober van Daan en Martin. Deze dag was helaas íets minder grandioos. Maar hoe kan het ook anders, Daan en ik trokken weer eens het wijd op. Geloof het of niet, zo goed als de warme 1 Oktober was, zo taai was deze íets minder warme 2 Oktober.

Het beloofde veel goeds. De goede vangst van Daan en Martin van zaterdag. Waarom zou het een dag later niet lukken? Dus gewoon dezelfde stekken proberen, dezelfde manier van vissen en hetzelfde aas. Dan moet het goed komen toch? Met die gedachten razen we over de snelweg op naar het grote water. Vlak voor aankomst bevestigd een blik over het water dat het vrij mistig is. Vrij mistig veranderd al snel in heel mistig. Een dikke muur van mist voor je. Waar je normaal honderden meters ver over het water kan kijken, hield het nu op bij een meter of 4…

Gelukkig kunnen we dankzij de Navionincs app op Daan’s Smartphone veilig onze weg op het water vinden. Wat een uitkomst! Daan zit voorop en ik vaar halfgas op de aanwijzingen van Daan. Als ik op mijn gevoel probeer te varen gaat het helemaal mis. Daan vraagt of ik blindelings op mijn gevoel naar de eerste stek kan varen. Nou.. dat viel dus vies tegen. Toen hij op zijn mobiel liet zien waar we ongeveer zaten kon ik het haast niet geloven. Gewoon compleet de verkeerde kant op, en ik wist nog zó zeker dat het vanaf de trailerhelling ”ongeveer” die kant op was… Daan navigeert mij verder en we kunnen uiteindelijk nog uitwijken voor een grote witte zeilboot die voor anker lag midden op het water. Gewoon gevaarlijk!

Mist. Hoge verwachtingen? Misschien. De dag dat Daan zijn 127 cm snoek ving was het ook potdicht van de mist. De dag dat hij samen met mij z’n grootste snoekbaars mocht landen, zagen we óók al geen hand voor ogen. Een goed voorteken? Ach, dat kan haast niet, gister al een topdag en dan vandaag weer? We beginnen met het eerste talud af te trollen. Daan stelt voor om zelf te sturen omdat ik het talud nog niet ken, en het echt puur op oriëntatie vanaf de kant aankomt. Hij kent dit ‘geultje’, voor mij is het helemaal nieuw. Ook het taluud af trollen valt vies tegen. Zonder oriëntatie punten is het vies lastig!

Uiteindelijk zitten we ongeveer op het geultje. Gister dus trollend goed gevangen op PikeFighters, dus de aaskeuze is niet zo heel moeilijk. Geen stootje, niets. Daan verteld me hoe het gisteren ging. Om de zoveel meter/minuten wel een aanbeet, en zo veel actie enz enz.. Allemaal leuk en aardig, maar waarom nu niet? Jep, het begin een heuse Daan en Jesper niets-vang-dag. We gaan het verderop proberen, werpend. Door de mist is het varen met navigatie nog steeds onmisbaar en hier maken we dus ook vollop gebruik van.

Het water is glashelder, we kunnen ondanks de mist toch een aardig eind de diepte in kijken. De mist klaart langzamer hand op, het is een prachtig gezicht. De afstervende planten bedden staan nu mooi laag. Prima om overheen te vissen dus. Swimbaits! Beide pakken we een swimbait. Ik geef een Dingo (imitatie BBZ) de kans, puur door het rateltje, en Daan pakt zijn oude vertrouwde BBZ. Na een paar worpen voel ik een tik. Aanbeet Daan! Ik vis de Dingo, die ik helemaal tot aan de boot kan volgen, binnen. Een paar meter verwijdert van de boot zie ik dat ik een volger heb. Zo rustig als ik vis, zo rustig volgt de vis. Versnellen? Ja hoor, de vis versnelt ook. Vlakbij de boot duikt ze ineens de diepte in. Shit, weg!

Dan is het Daan die het zelfde tafereel meemaakt. Ook een volger, iets kleiner als het formaatje volger van net. Ook deze vis houdt het helaas voor gezien. Goed teken, ze zitten er dus nog wel! We driften het hele stuk nog eens opnieuw af en houden het hier voor gezien. Een ander stuk proberen!

Trollend bevissen we de nieuwe stek. We moeten er nu eerst achter komen wat vandaag het beste gaat werken. Werpen of trollen? Daan hangt een PikeFighter aan de steun, en een ShadClone aan zijn handhengel. Ik vis idemdito. Het is de chique donkerblauwe blank van Daan’s Legend Tournament die een fikse buiging maakt. Bonkend staat de hengel in de steun. Daan grijp de hengel eruit en begint met drillen. Ik draai snel de overige hengels binnen en sta mijn vismaat te hulp. Een goede vis eind 90, vergreep zich aan Daan’s semi-favoriete stukje (jaja mensen, hij wil er niet voor uitkomen) kunstaas, de Tripple PikeFighter.

Mooie vis doorbreekt het oppervlak.

Nog even flink losgaan voor de boot..

En Daan die in het doorkomende ochtenzonnetje mag poseren met een vis van 96 prachtige cm.

We geven elkaar een hand en ik feliciteer mijn maatje met de eerste vis. De mist is al grotendeels verdwenen. Tijdens het gereed maken voor het vervolgen van onze trolroute wissel ik stiekem mijn Shadclone voor mijn PikeFighter. Ik zeg Daan dat ik een Ernie aan de speld in de steunhengel heb gehangen. Een paar meter verder knalt mijn steunhengel al krom en zit ik Daan wijs te maken dat ik een vis heb gehaakt op die malle Ernie. Wanneer de vis boven komt krijgt Daan door dat ik hem in de maling heb genomen. Neenee, geen Ernie, maar ook gewoon stiekem op een PikeFighter, valsspeler dat ik ben. Je had z’n gezicht moeten zien!

Een mooie vis komt vlakbij de boot en lost tijdens het landen. Ik heb haar in de kieuw, ze smijt de PikeFighter de lucht in en springt zonder pardon mijn hand uit. Prima, geen Man-Vis portret, maar wel een paar gave drilfoto’s!

Een paar meter verder dan de vis van Daan net, op hetzelfde stukje. Ze liggen er!

Vis nummer 2 alweer. Nu zijn de rollen omgedraaid en krijg ik de hand van Daan. De sleutel tot succes gevonden? Of is het pure toeval, 2 vissen in 5 minuten op dezelfde manier. Het maakt niets uit. We vervolgen onze weg. Een heel eind verderop krijgt Daan een steenharde aanbeet en dat laat hij weten ook. Omdraaien? ”Ja, omdraaien!” en de boot gaat rechtsomkeer. Op ongeveer hetzelfde stuk is het niet Daan die een aanbeet krijgt, maar ik. Een knetterharde ‘BOEM’ op mijn hengel. Zelfde vis? We zullen het nooit weten, in iedergeval, ook deze telt.

Knetterharde aanbeet!

Dat was vis nummer drie. We besluiten alvast richting de trailerhelling te varen en eventueel daar ergens nog wat water bevissen. Wederom trollen we het stuk af op zoek naar resultaat. Dit resultaat komt gauw. Een vis heeft de gifgroene Toad met 80 grams schroefloodkop gegrepen. De eerste vis die ik écht vang met het ding. Al heel veel vissen gemist en gelost op de kikker, nu is het eindelijk zover. Een mooi klein snoekje die me helaas het pootje van de toad koste. Maakt niets uit, daar branden we zo weer een nieuw pootje aan!

Cool visje, eindelijk op de gif groene Toad. Leuk aasje!

We breiën een eind aan deze dag. Het laatste stukje volgas naar de trailerhelling. Onderweg komen we een mooi kommetje tegen, en de verleiding wint even van het verstand. Het is al vrij laat, en toch proberen we het nog even. Het kommetje wordt afgevist met jerkbaits maar zoals ook we ook wel verwacht hadden, geen actie. Geen punt, we hebben een leuke dag gehad met schitterend weer!

Groeten,
Jesper Sanderink

De winter komt ons tegemoet en de meeste vis trekt langzamerhand alweer de havens in. Dat er in de havens alweer goed te vangen is blijkt uit de regelmatige vangstupdates op verscheidene websites. We hebben echter geen zin om al hele dagen stil te liggen in de haven, en een beetje de dobbers van andere vissers onder te kijken, dus we gokken op het open water. De vangsten zullen niet zo veel en groot zijn als in de haven, maar het plezier van de rust en het alleen vissen weegt op tegen de vangsten.

Het eerste uur vangen we nog wel even enkele baarzen die vandaag als aasvis kunnen dienen maar dan besluiten we het ruime sop op te varen. We bevissen de taluds van het voorjaar, scherpe randen die van 2 naar 4 of soms 5 meter water lopen. Hier vangen we nooit echt veel maar er zijn toch af en toe mooie vissen vanaf gekomen. M’n pa en ik gooien allebei een hengel met een dode baars uit en gaan vervolgens werpend met grote bulldawgs aan de slag. Tot onze verbazing knalt de dobber van mijn vader al snel de diepte in, snel draait hij de lijn strak en haalt goed aan. De hengel gaat hoepel rond en kraakt zelfs in het handvat, dit ziet er goed uit….!!! Direct begint de adrenaline te stromen, hier een dikke vis vangen is een stuk spectaculairder dan in de haven!! Ik ben zeer benieuwd wat er boven gaat komen, maar dan, plots… uit het niets… schiet de hengel weer recht. Shit! los! De haken hebben dus toch niet goed vast gezeten! We balen even maar vissen dan verder.

Als we even verderop langzaam langs het talud slepen is het mijn pa die een beuk op zijn bulldawg krijgt. De snoek is in het heldere water direct te zien aan het oppervlak! Ziet er ook goed uit! Terwijl mijn vader de snoek drilt klapt ook mijn dobber weg. “Heb er ook één pa!” Ik zwaai de hengel naar achter, haak heel even de snoek maar schiet dan los. Hè shit, alweer een losser! De baars hangt er nog aan dus ik heb gewoon niet goed genoeg de haak gezet, zonde. Gelukkig hangt de snoek er bij m’n vader nog wel aan, een mooie vis, puntgaaf en om en na bij de meter. Super dat hij hem op de bulldawg haakt, om een of andere reden kunnen we eigenlijk nooit iets met die dingen vangen. Misschien dat nu de ban gebroken is! Ik neem de hengel van mijn pa over en hij kan de snoek landen! Supervis! De voldoening is groot, 10x mooier dan “gemakkelijk” in de haven vangen.

Prachtige vis voor mijn vader, gevangen aan de bulldawg!

Kleine papzak

Voor een paar weken terug, samen met Jos een klein bootje gekocht. Nu zul je denken. Je hebt toch een mooie praam. Ja, dat klopt, maar geen boot die je zo maar even in het water legt. Optillen in het water leggen en vissen maar. Eenvoudig, maar het werkt! Ons nieuwe bootje biedt ons veel nieuwe mogelijkheden. Plaatsen waar je anders niet kan komen om te snoeken, behoort nu wel tot de mogelijkheden. Het bootje kun je alleen uit het water trekken en ook te water laten. Het hele geval leg je zo op een kar. Twee oude kleuterstoeltjes schroef je op een balk en klaar is Klara! Super man. Dit geeft je een machtig gevoel. Back to the Basics. Alles draait om de eenvoud!!!!

Terug naar de essentie!

De eerste keer dat we het bootje te water lieten had ik een hard hoofd in. Ik was zeer benieuwd hoe onze nieuwe tobbe het zou doen. Nou dat viel me alles mee. Het bootje met een lengte van 2,50 en een breedte van 1,40 gaf toch nog en stabiel gevoel. De elektromotor achterop en varen maar. Nou de eerste keer was direct al een succes. Even een uurtje klooien en toch 3 snoeken binnen boord. Waarvan 2 mooie tachtigers. Helaas de camera vergeten, maar het plezier was er niet minder om.
De afgelopen tijd hebben we vaker zo gevist met wisselende resultaten. Wel snoek, maar toch niet die hele grote, maar wel het gevoel dat het niet lang kan duren of je gaat die grote ook vangen. We hebben nu drie weken een paar uurtjes gevist en we hebben al een aantal mooie en leuke vissen gevangen. De grootste snoek mat 86 cm de rest was kleiner. Geen probleem. Het blijft gaaf, om vanuit zo’n bootje leuke snoeken te vangen. Het hoeft niet altijd goud te zijn wat er blinkt.

Een kleine rakker op de Nils Master

De fatso deed zoals altijd weer zijn werk

Mooie herfstplaat

Prachtige snoeken

Ook nu sloeg de fatso weer toe

Hugo met een van de grootste snoeken

Het laatste jaar focussen we ons eigenlijk steeds meer op éénzelfde water. Het voordeel is dat je de stekken steeds beter leert kennen, het nadeel is dat de variatie minder wordt. Een ander nadeel is dat je het water beetje bij beetje begint toe te eigenen, het worden “onze stekken”, en de frustratie wordt steeds groter wanneer er al drie boten op “ons” vertrouwde stekkie liggen waar eerder amper een visser te bekennen was.

Deels is dit toe te eigenen aan het delen van de vangsten, wij doen dat, andere vissers doen dat. Al met al wordt het steeds drukker en moeten we aardig figulieren om nog in alle rust de stekken af te kunnen vissen. Eenmaal bij de trailerhelling zien we al drie trailers staan, en als we eenmaal richting de beoogde stek varen zien we dat de drie boten die al te water waren op “ons” stekkie liggen. We twijfelen geen moment en draaien het gas open en varen naar een andere stek. De zonsopkomst is zoals vaker de laatste tijd weer fantastisch. Bijna alle kleuren van de regenboog zijn terug te vinden in de lucht en het immense oppervlak van deze kleurgradiënten is niet in pixels uit te drukken, maar hier dan toch een poging.

Kleuren die eigenlijk niet te vatten zijn in pixels

Scholen witvis duidelijk zichtbaar op de fishfinder

Een oude veteraan, op zijn weg terug maar zeker nog niet verloren!

Met vriendelijke groeten,
Daan Gosenshuis