Het is zaterdagavond, de tiende van december, als ik de hengels van het rek pak. In plaats van de vertrouwde stevige snoekhengels, zoek ik nu naar de lichte iele vertikaalhengels die in de loop der tijd onder de snoekhengels terecht zijn gekomen. Het stof zit op de hoezen, ik kan me de laatste keer niet eens herinneren dat dit lichte stukje hengel een shad over de bodem heeft mogen tikken.

Na een relatief lange nachtrust voorafgaande aan een visdag, trekken we richting het midden van het land. Eenmaal op het water is het ondanks het vrij zachte weer voor dit jaargetijde nog akelig koud. Jesper die vandaag met ons mee is heeft moeite om zijn handen op temperatuur te houden, ik leen hem mijn handschoenen. De vertikaalhengels voelen extreem licht in vergelijking tot de zware snoekhengels die we normaal hanteren. Het vertikalen op de snoekbaars is dan ook een compleet andere visserij dan dat we normaal doen, veel secuurder, veel meer zoeken, en als je het goed doet: veel meer aanbeten.

Dat we vandaag niet de enigen op het water zouden zijn hadden we wel verwacht, rond de wintertijd trekt dit water toch menig visser aan om de snoekbaarzen te verleiden. Toevallig is het dat we Luuk treffen, zijn prachtige rode boot steekt fel af tegen de andere vaak zwarte boten en Jesper herkend hem al op afstand. Na hem begroet te hebben gaan we op zoek naar de vis. Het water is niet nieuw voor ons, maar veel ervaring hebben we er ook niet. Een keer of drie zijn we er eerder geweest, altijd hebben we er wel iets gevangen, maar grote successen kennen we er eigenlijk nog niet.

We beginnen allemaal met een andere shad/montage. Waar Jesper kiest voor een dropshot montage, knoopt m’n pa een shad met een schoepstaartje eraan, ikzelf kies voor een lange fin-s. De hengels zijn ’strak’ genoeg om de shad op een meter of negen van de bodem te tikken, en vervolgens weer langzaam te laten zaken. De lichte ‘plop’ die je voelt tijdens het raken van de bodem luidt een nieuwe tik in en zo vissen we langzaam het talud af.

Daar waar de snoeken, op de wintervisserij na dan, toch over het algemeen vrij verspreid liggen kunnen de snoekbaarzen vrij kort op elkaar liggen. Dit is ook goed te zijn aan de vele bootjes die op het water zijn. In bosjes van drie a vier bootjes liggen ze bij elkaar. Ik denk ook dat ik gerust kan zeggen dat er bij het snoekbaarzen veel meer naar elkaar gekeken wordt, want als één iemand begint te vangen dan ligt voordat je het weet de rest er ook bij. Over het algemeen lijkt me dit voor een doorgewinterde visser op je ‘vaste stekkie’ een nare bijkomstigheid, voor ons is het vandaag een voordeel om te zien waar er een beetje gevangen wordt omdat we het water amper kennen.

Inmiddels huppen onze shads al een tijdje over de harde bodem van deze rivierplas. Geen tikje gevoeld, en langzamerhand begint een oud gevoel weer op te komen. Vertikalen is namelijk niet mijn meest favoriete bezigheid geweest, en het is ook niet voor niets geweest dat de hengels zo lang hebben liggen te verstoffen. Vertikalen en ik, dat is een beetje een haat-liefde verhouding, die keren dat we goed vingen was het fantastisch. Maar daar tegenover staan al die keren dat het taai was en dat we de hele dag voor niets met ons shadje boven de bodem hebben gepielt, zonder ook maar iets te vangen. Misschien dat het aan mijn geduld ligt, ook al kan ik hele dagen snoeken zonder aanbeet, maar na een uur pielen begin ik het al wel zat te worden. Laat staan na twee uur lang zonder tikkie. Niet eens een inieminie snoekbaarsje die trek heeft in ons shadje.

De tijd tikt door, we zoeken ondieper, dieper…. we verkassen, en proberen het weer opnieuw. Ook anderen vangen weinig tot niets, wellicht ligt het niet aan ons maar heeft de vis gewoon geen zin, al moet je natuurlijk altijd van jezelf uitgaan. Ook bij Luuk is het nog niet veel, en wanneer de klok weer een uur verder is vind ik het welletjes. Eerst besluit ik om een dobber met panharing uit te gooien op de steun en daarnaast door te vertikalen, maar iets later ruil ik mijn vertikaalhengel ook in voor een snoekhengel (die toch stiekem was meegegaan). Daar gaat een fireball aan met een dikke sardine, hups ook naar de bodem. Ja oke, oke… ook dat is vertikalen! Maar in ieder geval niet met zo’n pielshadje. Zo… denk ik bij mezelf, dat hebben we gehad, die snoekbaarzen kunnen we me de boom in, weg ermee, rot gepiel.

Ook Jesper gaat een beetje met me mee, met ook een snoekhengel op de steun. De rest van de vissers op het water peuteren allemaal verder op de snoekbaars, mij niet meer gezien. Maar niet geheel onverwacht, is er ook geen rover die trek heeft in mijn vers geserveerde panharing of sardine. Inmiddels is het al middag en de wind trekt ook iets aan. Verkassen maar weer is het devies, naar een stekje van eerder op de ochtend waar we in ieder geval nog vis op de fishfinder zagen. Toevallig ligt Luuk hier ook, en we parkeren onze boot naast de zijne. Luuk meld ons dat ze net een visje gevangen hebben, een goed teken dus! Het is niet veel later, ik denk een uur of twee, als ook mijn vader van achter uit de boot ineeens “JA!” schreeuwt. Jesper en ik zijn direct attent en ‘t eerste wat door de boot galmt is “grote?”. “Neeeh, kleintje.”

De vangst van m’n pa brengt me toch aan het twijfelen. Toch maar weer even weg dan met die sardine? twijfel, twijfel.. en hup daar is de vertikaalhengel weer. Nog steeds de fin-s eraan en stuiteren maar weer. De fronttroller doet vandaag aardig z’n werk al hapert de afstandsbediening soms, de ene keer reageert hij niet om vervolgens één klik drie keer uit te voeren. Al met al houdt hij ons wel mooi tegen de wind in, en dat is met de aantrekkende wind wel nodig.

Dan wordt het gehups van m’n shadje ineens gestopt door een keihard, maar dan ook keiharde BEUK. De spijkerharde knal gaat dwars door de hengel en ik voel hem tot in m’n onderarm. Jesus! wat een machtige klap. Zo uit het niets, en dan zo ontiegelijk hard. Onbeschrijfelijk gewoon, te vergelijken met… ja waarmee, eigenlijk niet te vergelijken, maar voor te stellen als een olifant die zou gaan bungeejumpen van een brug met een niet elastisch touw, en dan wat die brug zou voelen als de olifant beneden is en het touw niet kan breken, zoiets. De hele tijd niets en dan de doffe dreun, machtig!!!! Dat het om een goede vis ging, was me direct duidelijk, het zware gebonk van de vis, de kromme lichte vertikaalhengel, zo af en toe de gierende slip. Ineens waren alle uren nutteloos vertikalen vergeten, wat een prachtig gevoel! Na een tijdje touwtrekken over en weer kwam langzaam dit monstertje omhoog. “WOOOOH” das een beste!! Snel het schepnet eronder, alleen het kleine dregje zit vast aan de buitenkant van de bek. “Yes, yes!! ze zit in het net.” Ik kan m’n geluk niet op! Met 80 centimeter werkelijk een fantastische vis om te vangen, vooral op zo’n lichte hengel, helemaal in m’n nopjes!

De vreugde wordt gedeeld met de mannen aan boord, m’n vader, Jesper, ze genieten allebei mee, super! Even later wordt de vangst ook met Luuk gedeeld. Enkele polen of russen, wat het ook moge zijn, in een klein rubberbootje naast ons vreten zichzelf nog steeds op omdat we de snoekbaars terug hebben gezet. Maar goed dat ie niet bij hun aan het shadje ging hangen!

Het hek is van de dam, nu zijn we los! Vertikalen tot we er bij neervallen laten we maar zeggen. Mijn dobber met haring komt weer binnenboord, de volle concentratie op de shad! Ik zoek het talud weer op. Geconcentreerd tik ik m’n shad weer omhoog, een tikje vanuit de pols en dan heel langzaam weer naar de bodem laten zakken. Ooit door Jouke Jansma uitgelegd op de eerste fair for lure and fly, als kleine jongen zat ik bij hem op de boot, telkens herhaalde hij maar weer “vanuit de pols tikken”. Ik ben het nooit vergeten, en altijd als ik vertikaal moet ik er weer aan denken. Ik weet nog hoeveel moeite me dat kostte om die shad te tikken vanuit m’n pols, nu gaat het stukken beter!

Als we rond de 10 meter diepte zitten komt de vis weer tevoorschijn op de finder. Hier was het ongeveer zeg ik. De woorden zijn m’n mond nog niet uit of…. BAM!! weer zo’n ontiegelijke klap op m’n hengel!!! Misschien nog wel iets harder dan de vorige, PFfff!!!! “Deze is misschien nog wel groter” zeg ik! Gevolgd door de “Sorry” voor Jesper, deze was eigenlijk voor hem! Man man man, wat een apart gevoel die hengel zo krom te zien gaan vanuit stilstand! Ik ben benieuwd hoe dat er onder water uit ziet, wat een klapper! Deze vis komt wel iets sneller omhoog dan de vorige dus ik probeer mijn woorden iets terug te nemen, “aaaah, misschien toch niet zo groot” zeg ik nog. Dan is de vis al in de oppervlakte. Als een snoek slaat hij wild met zijn kop door het oppervlak, “Woooooh, toch wel groter!!!” wat een vetzak, wat een bonus!!!! Na nog even een spannend minuutje kan ook hier het net onder, de vis wordt als een troffee aan boord getild, wat een jetser! Een echte wintersnoekbaars!!!

Tjee, eerst zo pessimistisch over het snoekbaarzen en dan toch zo beloond worden met twee van die dikzakken. Zo vang je ze nooit, en ineens zijn er daar twee, over mazzel heb ik echt niet te klagen. Voor mij is het echt wel mooi geweest nu, nu mogen de anderen. Inmiddels is het nog drukker geworden na de vangst bij ons, niet alleen hangen de monden van onze Poolse vrienden nog verder open. Ook een paar Duitsers zijn ons komen vergezellen en er zijn er zelfs nog een paar zo vriendelijk geweest om wat foto’s te schieten, bedankt!

Terwijl bij ons even de beet uitblijft zien we bij Luuk ineens een hengel krom slaan. Dat ziet er ook goed uit! en we besluiten wat foto’s te gaan schieten. Terwijl Luuk net de vis haakt, slaat ook zijn vismaat de hengel krom. Even denken ze dat ze elkaar hebben maar al snel blijkt dat ze allebei een goede vis hebben. Na een tijdje touw trekken bij beide mannen, en een sippe blik bij de vader van Luuk die met lege handen zit, takelen ze beide een mooie vis aan boord. Die van Luuk mag er ook zeker wezen en met precies 80 is het al de derde tachtiger binnen drie kwartier op deze stek. Gouden plekkie laten we maar zeggen!

We vissen door, nauwkeurig over het talud. Ik wissel nog van hengel met Jesper, maar het mag voor hem weer eens niet baten. We maken de tijd vol tot een uur of half 4 maar moeten dan echt van het water. Een fantastische dag, twee monsterlijke vissen. Ik ben verslaaft, wat een machtige aanbeten zeg, jammer voor Jesper maar hij is er onderhand aan gewend, ooit gaat het tij keren denk ik… hoop ik!

Eenmaal bij de trailerhelling treffen we twee mannen uit het westen, ze zeggen iets in de trend van “Oh een perfecte visdag, maar een borrel zou het toch wel compleet maken.” Mijn vader en Luuks vader stemmen in, ja ja dat is wel waar. Waarop de man zegt “Ah laat ik nou net wat bij me hebben.” En voordat we het weten staat er een kist met allerlei kruidenbitters op de boot. Het plezier bij de mannen mag er wezen, iedereen staat volop te genieten! Zo kan het dus ook, waar soms vissers elkaar van het water afkijken is het hier omgekeerde wereld. Super! Wat een dag!


Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis