Inmiddels is het voor ons zo ongeveer de meest onbevredigende manier van vissen: de havenvisserij. Toch blijven we er ons aan toe geven, telkens zoeken we die havens weer op om al wachtend de ene grote snoek na de andere eruit te sleuren. Een honderd procent vorm van verslaving, waar het gemak, en de zekerheid van een dikke vangst het altijd weer wint want de voldoening. Want ook al voelt het telkens weer als een bijzondere dag, bij het terugrijden naar huis voel je het onvolmaakte gevoel beetje bij beetje binnen sijpelen.

We beginnen de dag buiten de havens, in de havenmondingen wel te verstaan. Het is nog niet echt koud dus de meeste vis bevind zich in het algemeen zo om en rond de opening van de havens. Hier gooien we de dobbers met dikke panharingen uit en het is wachten tot de eerste dobber wegplopt. De panharingen gaan gedregd met 2 gamakatsu 2/0 haken te water, de dobbers zijn dusdanig uitgelood dat de snoek niet veel weerstand zal ondervinden bij een aanbeet.

Na 10 minuten kijken we elkaar verbaast aan, nog geen aanbeet? Wat is dat nou? Geen vis hier in de opening, verbazingwekkend! Het klagen werpt zijn vruchten af want de woorden zijn onze mond nog niet uit of “Plop!”, weg is mijn vader z’n dobber. Een ferme aanslag volgt, de dril duurt niet lang en binnen de kortste keren ligt de eerste snoek aan boord. Een “kleintje” wel te verstaan, misschien nog wel bijzonderder om op deze stek te vangen dan een metersnoek, dus in wezen een pracht van een vangst. Immers de meest bijzondere vissen zijn vaak het mooiste, in dit geval ligt het toch wat gecompliceerder. Terwijl mijn vader de snoek nog maar net heeft terug gezet zakt ook mijn gele dobbertje door het wateroppervlak heen. En ook al klaag ik soms over het gemakkelijke en onbevredigende vissen, zodra je dobber naar half-water zakt begint de adrenaline wel te gieren hoor! Snel de lijn strak draaien en goed aanhalen, maar ook niet te hard, want niets is erger dan een lijnbreuk of een snoek zijn bek te ontwrichten. Deze vis weet wel van zwemmen en laat de hengel een tijdje goed krom staan, een prachtige snoek van 105 cm mag de binnenkant van onze boot bekijken!


De schot zit er aardig in, het lijkt een ouderwets dagje buffels-takelen te worden. Zo snel als de twee aanbeten elkaar opvolgden, zo lang moeten we wachten op de volgende aanbeet. Na een uur lang voor ons uit te hebben gestaard vinden we het welletjes, verkassen! Een typisch familie kwaaltje zullen we maar zeggen, als we met doodazen geen aanbeet krijgen moeten we verkassen, niets is voor ons erger dan uren lang geestdodend voor ons uit te staren wachtend op een aanbeet. Want je kunt gerust wachten hoor, de aanbeten komen vanzelf weer, de vis ligt er, het is alleen een kwestie van tijd tot het volgende bijt-uurtje aanbreekt. We zijn daar niet voor gemaakt denk ik, dus zoeken we een ander plekje op. Hier hebben we het nog niet eerder geprobeerd en de verwachting ligt ook niet echt hoog. We houden het ook op deze stek een uurtje vol, gelukkig weet m’n pa in deze tijd wel de meest bijzondere vis van het seizoen te vangen. Een snoek van, wat zal het zijn?, een 50cm? heeft zich aan zijn panharing vergrepen. De eerste vis was al bijzonder, maar deze slaat alles, net zo bijzonder als een dikke 120er denk ik!

We proberen nog wat andere plekken maar uiteindelijk eindigen we op een van onze meest beviste stekken. Hier hebben we er al wel zoveel gevangen! Terwijl er drie dobbers wachten om onder getrokken te worden probeert mijn vader een baarsje te verschalken aan de shad. Na een paar kleine baarsjes lijkt hij iets beters te haken, een log gewicht komt bij de boot en schiet dan los, we kunnen nog net zien wat het is. Gelukkig maar, ik gier het uit van het lachen! Hahaha, wat een mooie vangst!


De vis is zuinig met de aanbeten vandaag, maar al met al weet ik toch drie keer over een mooie aanbeet om zeep te helpen. Te vroeg slaan, en de takel incl. panharing met een rotsnelheid op je af zien komen; of te laat slaan en de dobber alweer boven zien komen alvorens je de haak kan zetten. Gelukkig weet mijn vader wel het juiste moment te kiezen als zijn dobber de diepte opzoekt. De hengel is maar net zwaar genoeg om deze vis te pareren, wat een immense kracht heeft deze snoek voor de tijd van het jaar. De haak zit gelukkig goed vast en even later kunnen we de eindbaas van de dag aanboord heizen. 116 centimeters, beste kneiter!


Het is de laatste vis van wederom een succesvolle dag in de havens. Het zijn machtige vissen die hier rond dit jaargetijde door het water cruisen, ze zijn goed te vangen, maar het bevredigende gevoel is er niet echt. Toch blijf je keer op keer terugkeren, een typische verslaving? Het is moeilijk de vinger op de gevoelige plek te leggen. Misschien klinkt het allemaal wat negatief, maar het blijft knagen. Het zijn prachtige vissen die je vangt, het wegschieten van een dobber geeft een machtig adrenalinestotend gevoel, maar toch mis je de uitdaging. Laten we wel wezen, het is gemakkelijk. Je moet je materiaal natuurlijk op orde hebben en er komt ook wel een klein beetje techniek kijken, maar pionieren is het niet, zeker niet! Misschien was het de laatste keer voor dit jaar… Of moet ik zeggen, hopelijk de laatste keer dit jaar?

In ieder geval blijft het genieten om weer een dagje op het water te mogen zijn!

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis