Het is al bijna twee maand terug… zo lang geleden dat dit nieuwe verslag de term ‘update’ eigenlijk niet meer verdient. Ik durf het haast niet meer op de site te zetten. De studie slokt veel tijd op, en ook een vriendin en de visdagen nemen enige tijd in beslag. In ieder geval staat de website updaten niet boven aan het lijstje, maar gelukkig heb ik dan toch de tijd gevonden om een verslagje te typen van de meest warme 1 oktober ooit.

Een beestachtig warme dag voorspelt, alleen maar zon, lekker om op het water te zitten maar de verwachtingen m.b.t. de vangsten waren neit al te hoog gespannen. De ervaring leert ons dat deze dagen vaak ontzettend taai zijn, vooral als de zonnestralen het water torpederen. ’s Ochtends ontmoeten we Wim bij de trailerhelling, hij heeft Niels meegenomen die hem vandaag gaat vergezellen op de boot. De bedoeling is dat we nog eens de plantenbedden gaan bevissen voordat ze afsterven.

We beginnen in een prachtige zonsopkomst onze swimbaits naar de horizon te smijten. Snel draaien om ze boven de planten te houden. Het begin is spectaculair. Mijn vader heeft met zijn oude trouwe grijze BBZ al snel twee snoeken te pakken. Ik volg even later, inmiddels vissend met ook zo’n zilveren forelletje, ook met een paar goede snoeken. De mooiste aanbeet krijg ik recht onder mijn hengeltop, de snoek komt met een snelheid van heb ik jou daar op de swimbait afgevlogen. Met een godganze beuk voel ik de aanval op mijn hengel, die gaat niet meer loslaten! De dril is bijna net zo spectaculair als de aanbeet, van opgeven weet deze vis niet. Zelfs bij het landen weet ze nog een tand in mijn wijsvinger te boren, lekker dan! Het is het wel waard, een prachtige vis, een prachtige aanbeet, het zonnetje staat te branden op onze bol, wat willen we nog meer!



Op een gegeven moment hebben vaders en ik al 5 snoeken te pakken. Wim en Niels die het vooral met spinnerbaits proberen hebben dan nog niets. Zodra ze ook overschakelen op de swimbaits krijgen ook zij de smaak te pakken. De snoeken lijken de zomer in de bol te krijgen, zo af en toe zien we er zelfs eentje jagen door het oppervlak. Dit is echt iets wat we hier in ieder geval nog nooit mee hebben gemaakt. De aanbeten volgen elkaar in rap tempo op, het zijn geen grote snoeken en daardoor krijgen ze de snel geviste swimbaits ook niet altijd zo snel naar binnen. Lossers en missers alom, maar we vangen ook nog steeds aardig door.

We vissen wat andere stekken af, wat plekken waar we het nog nooit eerder hebben geprobeerd. Op dagen dat de vis zo actief is, is het verleidelijk om op de vertrouwde stekken gewoon veel te vangen. Maar het is ook een mooie kans om op wat nieuwe plekken je geluk te beproeven, dan kun je er in ieder geval niet slecht vangen omdat de vis niet bijt. En dat de nieuwe stekken ook potentie hebben blijkt want op een gegeven moment staan Wim en Niels zelfs tegelijk een vis te drillen. Een prachtige visserij zo boven de planten, bijna elke aanbeet is zichtbaar, de snoeken zijn fel, en in ons t-shirt staan we heerlijk te genieten.

Het is pas tegen een uur of twee als de snoeken het laten afweten, het lijkt erop dat het oppervlakte water nu te warm wordt voor de jagende vissen boven de planten. We gaan ons geluk op dieper water beproeven en zo gunnen we onze afgebeulde armen door het swimbaitje-werpen ook wat rust. Eigenlijk verwachten we niet meer zoveel van de dag, hij is wat ons betreft al meer dan geslaagd. Het stukje trollen op dieper water beschouwen we dan ook maar als een uitrijronde na een gewonnen wedstrijd.

We bevissen een richeltje dat we kennen van Wim, samen met Bertus heeft hij daar een aantal jaren geleden toch enkele mooie snoeken gevangen. Zelf zijn we er eigenlijk nooit succesvol geweest ondanks dat we altijd wel duidelijk (wit)vis konden zien liggen op de visvinder. Nu blijkt het echter ook hier gekkenwerk. Opnieuw worden we om de tuin geleid, waar we niets verwachten is het goed raak. Al snel knalt er een mooie kleine dikke snoek op mijn triple pike-fighter die ik aan de steunhengel had gehangen.

De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een verschrikkelijke hekel heb aan dit ‘driedelige onding’. Menigeen vangt zich er namelijk helemaal de schompes op, maar bij mij heeft hij nooit zijn vruchten afgeworpen ondanks dat hij toch regelmatig zijn baantje naast de boot heeft mogen trekken. Dit is de tweede vis die ik er aan vang, het geeft vertrouwen. Op zich is het een prima plug om aan de steun hengel te vissen, je kunt hem lekker met een korte lijn vrij dicht bij de boot vissen en toch een mooie diepte halen. Na de snoek gooi ik hem weer uit en leg de hengel weer in de steun. Ik denk dat we nog geen 50 meter verder zijn of de hengel slaat weer met een enorme klap dubbel. Onrustig als ik ben, ten minste als het om vissen gaat, smijt ik snel de handhengel naast me neer en grijp de hengel uit de steun. Het zware gewicht aan de andere kant van de lijn doet me vermoeden dat het dit keer om een grotere vis gaat. De snoek doet er alles aan om te ontkomen en ik moet de vis aardig pareren. Na een lange dril is het moment dan toch daar, de snoek komt langzaam naar boven, mijn vader en ik kijken de diepte in en zien dan voor het eerst de vis! Maatje monster! Een prachtig breed gebouwde vis, mooie gave vinnen, een plaatje van een snoek. Ik til haar aan boord, op de meetplank komt ze tot 113cm. Een echte bonus, en het was al zo’n mooie dag!


Ook bij Wim en Niels gaat het lekker, Wim vangt nog een mooie snoek bij. Helaas voor Niels verspeelt hij ook een grote snoek, het was z’n PR geweest, maar des te meer reden om nogmaals bij Wim op te stappen! We trollen nog een keer opnieuw hetzelfde stuk af. En ook nu is de koek nog niet op, voor mijn vader ligt er ook nog een bonusvis te wachten. Nadat we alle hengels hadden beaast met soortgelijke pluggen, was het snel raak op de eendelige pikefighter voor m’n pa. Opnieuw een machtige vis, en nóg mooier getekend dan de vis ervoor. Een prachtige snoek van 99cm!

Hierna vangen we nog een kleinere vis bij en brengen ons totaal op 12 snoeken. Met Wim en Niels snoeken erbij komen we op totaal 18 vissen voor 4 man, een ongekende topdag met bovenal veel gezelligheid en veel nieuwe stekken leren kennen. Tegen een uur of 4 gaan we het water af, het barst inmiddels van de patserboten en jetski’s, het staat in schril contrast met de zonsopkomst die we ’s ochtends konden meemaken zonder ook maar één iemand anders op het water. Het zijn de momenten om te koesteren, en dit was een dag om te koesteren!

Met vriendelijke groeten,
Daan Gosenshuis