Het is begin september en het zijn werkelijk prachtige dagen. De zomer wordt een beetje goed gemaakt door de zon die nu wel stevig aan de hemel staat te branden. Het is heerlijk vertoeven op het water maar vis vangen gaat moeizaam. ’s Ochtends vroeg krijgen we regelmatig aanbeten, maar met het uur wordt het minder, en rond elfen is het helemaal over, geen aanbeten meer. Het doet me denken aan een aantal dagen vorig jaar, exact rond hetzelfde jaargetijde konden we ook na 10 uur niks vangen. De snoek, in deze tijd van het jaar, heeft genoeg aan een onbijtje!

2 september

’s Ochtends vroeg, in de ochtendgloren, is het briljant op het water. We zijn de enigen op een gigantisch groot meer, de zon brult over het water en het is genieten. Genieten van alle rust, genieten van het heerlijke weer. Het is onbeschrijfelijk dat er niemand anders op het water is, vooral met het idee dat rond de middag hier menig succesvol-oplichter zijn veels te grote sloep langs die van een mede-oplichter steekt om sneller van plek A naar B te gaan. Mensen die echt willen genieten op het water moeten er nu zijn, kijken naar hoe snel de zon zich langs de horizon omhoog duwt.

Voor ons is de dag al geslaagd bij het naar de stek toe varen. Het water is ook nog eens glashelder, iets wat het visplezier nog meer ten goede komt. Lekker met een jerkbaitje door en langs de waterplanten vissen. En dan, de tweede worp is het al raak. Ik zie een snoek vanuit de planten zich vol op mijn jerkbait storten. Een kleine felle rakker. Bij de boot ontdoet ze zich van de haken, dat scheelt ons weer vieze handjes. De eerste is in ieder geval gesignaleerd!

Daarna is het aan mijn vader die achtereenvolgens een paar mooie aanbeten krijgt. Ook deze snoeken zijn lekker vel en de één springt nog acrobatischer dan de ander door de gladde waterspiegel. Wel typisch is het dat ze stuk voor stuk de haken bij de boot lossen. Het scheelt ons onthaken, maar na een tijdje willen we toch wel een keer een snoek in de boot hebben, ook al is het voor het idee.

Die snoek komt er dan ook. Na een hoop gemopper (dat helpt soms), weet ik dan eindelijk een vis te haken die de spinnerbait wel goed tussen de kaken heeft. Geen grote, maar het vissen boven de plantenbedden is super! Lekker werpend vissen en zo af en toe beet krijgen maakt het tot een leuke bezigheid.

Tot dat de aanbeten ineens stokken. Of het dan te warm wordt, of te druk op het water. Ik heb geen idee waar het aan ligt. Werpend kunnen we ze niet meer vinden, maar ook trollend of diagonalend met shads niet. We zoeken nog een tijd door maar tegen een uur of 3 manouvreren we ons toch weer richting de trailerhelling. Tussen alle speedboten en waterscooters door weten we de boot uit het water te krijgen. Wat een contrast met het water van vanochtend, spiegelglad versus de honderden boten ’s middags.

10 september

Eigenlijk is deze dag niet heel veel anders dan die van de week ervoor. Het enige verschil zit hem erin dat we de snoek niet boven de waterplanten kunnen vangen. Nu moeten we trollend tot het resultaat komen. Toch krijgen we buiten het trollen om nog twee keer beet.
De eerste keer is direct ’s ochtends heel vroeg als mijn vader zijn swimbait boven 5 meter water binnen vist. Totaal onverwacht en uit het niets klinkt het “hangen!!”. Een grote kolk is zichtbaar boven het diepe water, dit belooft wat goeds! Vis haken op een swimbait boven diep water betekend vaak grote snoek, de kleintjes wagen zich vaak niet zo in het open water. Echter slaat het noodlot toe en lost de vis. Ook later op de ochtend krijgt mijn vader nog een keer een goede vis eraan, dit keer diagonalend. Een lompe snoek hangt zwaar in de hengel en… lost dan ook.

De vis die we wel vangen, waaronder een mooie vis van 98, vangen we trollend op Shad Clones en Swimbaits. Verder is het weer genieten van de rust tijdens de vroege uurtjes, en van het leven langs de waterkant. Telkens verbaas ik me weer over de zilverreiger die we de laatste tijd steeds vaker aan de waterkant zien. De witte variant van de gewone reiger is echt zo extreem wit, onvoorstelbaar dat zo’n vogel zo wit kan blijven en niet een keer goed vies wordt

Ook deze dag zijn we vrij vroeg van het water, met al het waterverkeer neemt het plezier ’s middags behoorlijk af en beginnen we onze weg naar huis.
Het is de laatste visdagen veel zoeken en genieten van de vruchtbare vroege uurtjes,

Groeten Daan