Het is 12 uur als we het water op scheuren. Vandaag doen we eens anders dan anders, later beginnen en dan mooi de avond in vissen. Wim komt ons op de boot vergezellen. We nemen met zijn uitnodiging bij ons op de boot een grote gok aldus Wim zelf, in Italië heeft hij in 8 keer vissen niets gevangen en ook in Nederland daarna was het niet wat soeps: “Dus reken er maar niet op vandaag met mij in jullie boot.”

We beginnen met een lange strook fonteinkruid vlak langs de vaargeul. Naar ons idee een ideale plek voor de grote dames om zich schuil te houden. Beweging in het water, zuurstof van de plantjes en ook gewoon lekker beschut. De lange strook wordt bestookt met de meest lompe grote stukken kunstaas, maar ook de subtiele spinnerbaits dartelen tussen de groene blaadjes door. De wind staat ideaal voor deze drift en ook de weersomstandigheden lijken prima voor de snoek. De eerste honderd meters gaan stilletjes aan voorbij. De eerste actie doet zich dan plots voor bij mijn vader, een dikke kolk bij zijn snel geviste BBZ, een tikje, maar de vis hangt niet. Het teken van leven doet ons goed, vooral als we de eerste regenwolk in onze rug zien opduiken. De weersvoorspellingen waren optimistisch, droog weer… maar we mogen maar wat blij zijn dat we onze regenpakken hebben meegenomen want het miezert de eerstvolgende 3 uur bijna de gehele tijd.

Na een tijd lang proberen vinden we het welletjes en we besluiten te verkassen naar een stek waar ik pas geleden met Jesper nog was geweest. Eveneens fonteinkruid, met een mooi scherp talud. De wind staat hier een stuk harder op te blazen, hopen dat dit de activiteit van de snoek ten goede komt. Het is even lastig zoeken naar een ideale drift, maar na even manoeuvreren kan ik de boot midden over het plantenveld sturen. Mijn vader had daarentegen verwacht dat we juist de diepere rand af zouden gooien en dit komt mij op een plagerige opmerking te staan. “Hier moeten we wezen hoor”, bijt ik van me af, in de wetenschap dat Jesper hier een week eerder een mooie vis miste. We zijn 10 minuten bezig als mijn gevoel wordt bevestigd, uitgerekend mijn pa slaat z’n hengel krom op een slanke lange vis die wel van een acrobatisch kunststukje houdt. Het miezert nog steeds dus ik schiet maar snel een paar platen en berg het fototoestel dan op.

De regen blijft maar komen, maar de snoek heeft er hier blijkbaar meer zin in dan op het andere stuk. Even verderop, opnieuw op het ondiepe, haakt mijn vader weer een snoek. Dit keer een kleinere, maar ook deze heeft zijn BBZ helemaal tot aan het kopje naar binnen gewerkt. De vis is gretig en dat is een goed teken. De dreg wordt direct afgeknipt en zodoende kan de snoek snel weer het water in. Mijn pa is helemaal in zijn nopjes, hij twee vissen, Wim en ik niks. De praatjes beginnen al te komen en je zou toch verwachten dat `iemand van boven’ hem daarvoor zou straffen, maar nee hoor.. Meneer haakt even later zijn derde snoek. Ook dit keer geen foto maar goed bezig is hij wel!

We doen nog even door op de stek, maar het levert niet veel op. Omdat het keihard werken is in de wind, vooral met het werpen van grote stukken kunstaas als de BBZ besluiten we even rustig een stukje te trollen. Lekker met een mak gangetje een paar monstersnoeken-stekken afslepen met de meesterverleider: de Shad Clone. Al flankend zwemmen er drie Shad Clones een heel stuk water af, maar geen vis die er een hapje van neemt. Inmiddels is het wel etenstijd voor ons. Na wat boterhammen, harde worst en chocoladeversnaperingen kunnen we er weer tegen aan. Terug maar weer naar de stek van de 3 snoeken om er nog eentje te verleiden.

Wim en ik staan nog steeds op 0 aanbeten en Wim ziet alweer een nieuwe `blankdag’ aankomen. Gelukkig voor hem kan er bij het startten van een nieuwe drift gelijk een dikke streep door de 0. Een keiharde beuk op zijn roze grinder, een wilde snoek, en Wim helemaal in zijn nopjes. “Dat zijn nog eens aanbeten, geen gepokkel, gewoon kneiterhard erop, dit is mooi, Prachtig!!” Wim geniet volop en wij natuurlijk met hem, een prachtig getekende vis zit mooi gehaakt. Met 84 centimeter een welverdienstelijke doorbreking van zijn lange serie aan vangstloze visdagen.

We dobberen verder over het plantenbed, alle drie fanatiek onze stukken kunstaas werpend richting de horizon. Dan ineens klinkt het weer van achter op de boot, “Ja!!!”, Wim en ik wenden ons direct weer richting m’n pa. Een dikke kolk vlak bij waar zijn lijn het water in gaat. “Ah mis!!”. Hij draait verder, Wim:”Gooi snel nog een keer, misschien komt ze terug.” Mijn vader draait snel verder, dan opnieuw een kolk, en niet zo’n zuinige ook…. toch zie ik mijn pa nog steeds zijn swimbait naar ons toe draaien en dan nogmaals, weer ontploft het water…. BAM! de hengel knalt dubbel, een nog grotere kolk, “Hangen!!!”. Wim en ik staan met volle verstand toe te kijken, “Wat een aanbeet”. Hier doe je het voor, grandioos!! “Dit moet een beste zijn” en dat is ook wel te zien aan de hengel. M’n pa houdt de vis hoog en zorgt dat ze niet de planten in duikt, daardoor krijgt ze wel de kans om een paar keer hoog door het water te springen. De massief lompe vis gooit zich een paar keer triomfantelijk de lucht in, ik probeer er wat foto’s van te schieten, wat een moment. De aanbeet, de bravoure waarmee deze snoek zichzelf door het water beweegt, een echt gevreesd monster. Na een stevige dril kunnen we haar aan boord tillen, mijn vader had al een paar mooie vissen maar dit is toch wel de bonus. Wat een mooie aanbeet, en wat een vis! Onze dag is goed, meer dan goed!



Twee vissen zo kort achter elkaar en zulke bruut harde aanbeten. De snoek zal wel helemaal los gaan nu. Met de grootste verwachtingen buffel ik mijn swimbait nog maar weer eens een eind over de planten heen. Draaien, draaien, draaien, en werpen weer. Ik gooi me een breuk in m’n schouder, maar geen vis die mijn swimbait torpedeert (laat staan 3x). Ook Wim en mijn vader kunnen geen vis meer verleiden boven dit plantenbed.

“Nog maar even een andere stek aan doen?” stel ik voor. Hier hebben ze wel oren naar en even later liggen we kilometers verder, maar opnieuw boven het fonteinkruid. Ook hier ligt het water er prachtig bij, de bladeren van het fonteinkruid nog steeds knalgroen en het ruikt hier gewoon naar snoek. Ik denk dat we nog geen 5 minuten bezig zijn of Wim krijgt opnieuw een beuk van jewelste op de roze grinder. Het lijkt wel of ze dat ding door midden willen bijten. De vis is op afstand gehaakt en zo snel als ik kan stuur ik de fronttroller die kant op. Ondertussen cruised de snoek al langs behoorlijk wat waterplanten heen en langzaam komen de afgesneden stukken fonteinkruid boven drijven. “Dit ziet er goed uit Wim!” De vis is oersterk, en doet me denken aan de vis uit Ierland. Gewoon diep blijven en met geen mogelijkheid te sturen. De snoek duikt een paar keer hard onder de boot door en Wim moet moeite doen om de snelle runs op te vangen. Hij staat optimaal te genieten, en het is hem gegund na het Italië-debacle! De vis doet er alles aan om te ontkomen maar na een tijd lang knokken is het toch Wim die aan het langste eind trekt en deze opnieuw bonusvis aan boord mag tillen. Een fantastische snoek, met 109 centimeter een vis van formaat! “En weer keihard erop hè!!” zegt Wim als hij de vis terug in het water laat zakken.

Het is de laatste actie van de avond, voor mij een aanbeetloze dag, opvallend tussen al het snoekgeweld om mij heen. Ik kan er geen moment mee zitten, en kon ontzettend meegenieten van de mooie vissen van vaders en Wim. Voor hun was het vandaag… “geen gepokkel, maar gewoon keihard erop!!!”

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis