Zoals de titel al verklapt, geluk bij een ongeluk? Laat ik bij het begin beginnen.. Luuk en Gerald zouden vrijdagavond gaan vissen in het kanaal. De vraag of ik misschien zin had om mee te gaan werd mij voorgeschoteld. Na maarliefst drie seconden denktijd zei ik volmondig ‘Ja, ik wil’. Nee, … niet trouwen, ik wil vissen! Zo gezegd, zo gedaan, ik kon aan de slag om alvast aasvisjes te gaan vangen voor vrijdag.

Met een hele emmer vol aasvis, kleine voorntjes, perfect formaat voor baars en snoekbaars, stap ik bij Gerald de auto in. Ieders twee hengels mee en maximaal een bakje kunstaas, we gaan immers vissen in het kanaal en meer is ook niet nodig. De aasvisjes konden we mooi aanbieden op de dropshot en op het sleepje, en eventueel dus een hengeltje met kunstaas.

Bij de kant gaat het mis. Inderdaad, normaal gesproken helling, maar dat gaat lastig met gebrek aan trailerhellingen in het kanaal. We kantelen de boot in het kanaal met Luuk’s kanteltrailer. De punt van de boot blijft steken tussen de kruiwagenwielen die er voor zorgen dat de boot er recht op komt en die tevens steun geven voor de boot. Ik ga achterop de trailer zitten om de boot er met mijn handen af te duwen. Dit lukt, maar dan glijdt de fronttroller over mijn vinger heen, die klem kwam tussen de fronttroller en de trailer. AAAUHW! En de boot ploft op het water, mij achterlatend met een vinger onder bloed. Het hele vel liet los van mijn vingertop. Gelukkig geen diepe snee of breuk, enkel het vel.

Ik kijk om me heen en laat het aan Gerald en Luuk zien die niet zo vrolijk kijken. Pleisters, waar liggen de pleisters.. Jongens, hebben jullie pleisters? Ik ben ze namelijk vergeten! Vraag even aan die meneer daar, die witvissert, zegt Gerald. Ik loop naar de beste man heen en kijk zo zielig mogelijk om een pleister te bedelen. De man kijkt niet eens om en zegt heel bot ‘Neu, hek nie.,.’, twents voor ‘Nee, heb ik niet’. Nouja, laat ook maar zitten.

Ik klim in de boot van de hoge kade. Dan zie ik de witvisser gebaren naar mij, hij schijnt een EHBO kitje in zijn hand te hebben. Yes! Dat is even mazzel hebben! Mooi afplakken die vinger en niet meer naar omkijken. ‘Bedankt Meneer!’. Dan zou je denken dat het nu alleen nog maar beter kan gaan, maar het tegendeel wordt bewezen. Ik pak namelijk mijn vertikaal hengel, om snel even onder de brug te kunnen vertikalen. Plots voel ik iets en sla ik aan, en zit ik vast aan iets wat heel langzaam boven komt. Het is erg zwaar maar er lijkt toch echt beweging in te zitten. Maar met dit gewicht, het kan toch niet.. Dan zakt het mysterieuze ‘geval’ waar ik aan vast zit en schiet mijn lijn iets naar links, KRAK! Hengel doormidden. Gewoon helemaal doormidden. De carbon splinters vlogen ons om de oren, en Gerald mag van geluk spreken dat zijn bril nog heel is.

Alsof ik nog geen pech had vandaag, dit kan er ook nog wel bij. Kapotte vinger die pijn doet, hengel, Spro Signature van 169,- euro doormidden.. Én nog geen vis, niets.. Waar zijn we aan begonnen. Dan tovert Gerald een tas boven water met een lekker koud pilsje erin. Een beter moment om te gaan proosten is er niet. Ook heeft hij een lekkere worst mee genomen, helemaal in orde dus. De stemming komt rap terug. Ik zit de hele tijd tegen mezelf te zeggen dat ik niet moet omkijken naar die hengel en naar mijn vinger, maar gewoon gezellig moet blijven vissen, en vooral moet blijven lachen. Dit lukt ook, Luuk en Gerald helpen hier een handje aan mee.

We driften nogmaals onder de brug door wanneer Gerald een goede aanbeet mis slaat. ‘Laat snel weer zakken Dommel’! Zegt Luuk tegen Gerald. Gerald laat zijn visje weer zakken en krijgt direct weer een aanbeet. Ik kijk en zie het allemaal gebeuren. Het topje stuitert iets, wordt iets krom getrokken en Gerald slaat aan. Hangen! Baars, dikke Baars! ‘Jow, ik heb er ook één!’ Klinkt vanuit de punt, waar Luuk met een kromme hengel staat. Zowel Gerald als Luuk met een mooie baars. Double Hook-up, die gaat op de foto.

Eerlijk gezegd zag ik de bui al hangen. Nog blanken ook straks. Normaal zit ik vol vertrouwen, ook wanneer het heel erg taai is, maar vandaag is het anders. Ik zag het niet meer zitten. Ik gun mijn vismaten van harte hun vissen en dat weten zij, alleen had ik zelf zoiets van … Tjah. Dan is het wederom Gerald die een baarsje vangt op het visje. De voorntjes blijken te werken, en goed ook, want we krijgen om de minuut een aanbeet. Zélfs ik.

Dan voel weer geknabbel gevolgd door een tik op mijn hengeltop. Ik laat de hengel iets zakken om de spanning er iets af te halen en sla vervolgens hard aan. Een klein baarsje, maar wat was ik blij.

Het baarsje kreeg zijn vrijheid en we maakten het driftje af. Dit keer was Luuk weer aan de beurt, die ondertussen stond te werpen in de punt. Heel stiekem tilt hij een baarsje aan boord, die hij op een gestolen plugje ving. En wat was hij blij, wat bleek nou, dit was een nieuw persoonlijk record voor Luuk, namelijk zijn eerste vis op een gestolen plugje!
Toen was het weer mijn beurt. De pijn, letterlijk en figuurlijk, vermindert. Ik voel mijn loodje over de bodem rollen, en direct hierna ontvang ik een harde korte tik op mijn hengel. Ik sla uit reflex eigenlijk iets te vroeg aan, maar de vis hangt, perfect in het lipje gehaakt. Een hele mooie baars uit het kantje van het kanaal, die vol over het visje schoof. Het blijft een leuke bezigheid, vissen met een klein visje. De aanbeten zijn kenmerkend hard!

Dan krijgen Luuk en ik tegelijk een aanbeet en weten we ook tegelijk een vis te vangen, Luuk een leuk baarsje en ik een mooie snoekbaars. Altijd leuk zo’n double hook-up, helemaal voor de tweede keer op een avond! Gerald weet er een mooi plaatje van te maken, bedankt!

Bij Gerald valt het even stil. Hij weet al een poosje geen aanbeet te krijgen, waarschijnlijk omdat Luuk en ik dichter aan de kant aan het vissen waren, en Gerald aan de andere kant in het diepere. Aan het einde van het stuk keren we de boot om de kant nog eens af te vissen. Nu duurt het ook niet lang voordat Gerald weer een streepje achter zijn naam kan zetten, hij weet namelijk weer een baarsje te haken op de dropshot met een visje.

Het is duidelijk een bijtuurtje. We hebben af en toe een aanbeet, de meeste vis is duidelijk meer geïnteresseerd in een voorntje dan in kunstaas. Toch weet Luuk weer twee mooie vissen snel achter elkaar aan te vangen, één op dat gestolen plugje en één op een shad. Als ik Luuk mag geloven was de aanbeet vertikalend op de shad ontzettend hard, gewoon een harde knal!

Uit het niets komt er ineens iemand opduiken uit de bosjes in de kant. Het is een bekende van Luuk, die hier ook regelmatig vist. We praten even wat, geven door hoe het er voor staat en tot slot eindigt het gesprek met een goede tip. We moesten het een stukje verderop proberen, daar had hij meerdere keren goed snoekbaars gevangen. Nou, dat geeft in ieder geval vertrouwen! Luuk trekt zijn fronttroller uit het water en ik mag de boot starten. Snel varen we naar de nieuwe stek.

Daar aangekomen komen we een ander visbootje tegen. Deze heren zijn we al eerder tegengekomen vandaag. Zij zijn aan het trollen, zo te zien met klein kunstaas. Wanneer we vragen of ze nog iets gevangen hebben kijken ze ons aan alsof we chinees praten. Toen kwam er een gebrekkig antwoord ‘Jha, ztwei baarzzen’. Oke, dat zijn dus geen Nederlanders, vandaar dat ze eerst niet reageerden.

Dan laten we snel onze visjes zakken. We maken een klein driftje. Gerald geeft zijn hengel met visje aan mij en ik leg snel zijn hengel in de steun, als extra hengel. De hele tijd gefocust voelen met de handhengel of je aanbeten krijgt, en kijken naar de steun of er actie is. Ik kijk net 2 seconden weg naar de kant, waar twee schitterende vogels zaten en Gerald schreeuwt: ’Je steun’! Ik kijk snel om en zag dat de dropshothengel in de steun lag te bonken. Zo vlug als ik kan grijp ik de hengel wederom uit de steun en merk direct weerstand. Die hangt!

Snoekbaars, wordt er door de boot geschreeuwd. We weten het zeker, een baars was al lang boven geweest en drilt heel anders. Dan komt er inderdaad een mooie maatse snoekbaars boven. Op het moment dat ik haar wil pakken en vast heb, schiet het haakje los uit de bovenlip, en geef ik direct de vis haar vrijheid maar terug. Weer vis dus!

Het gaat lekker zo, wat begon als een kleine ‘ramp’ avond, eindigde in een goed potje vissen. Vissen en een hoop gezelligheid. Ik vraag aan Gerald of hij nog een visje uit de bun wil pakken. Ik krijg een mooi klein voorntje, en bevestig deze vakkundig, gewoon door het lipje, aan de haak. Ik laat het spul zakken en voel direct contact met de bodem. Even denk ik weer vis te voelen, maar het blijkt de grillige bodem te zijn die mijn loodje doet stuiteren.

Dan komt het. Ik hef mijn hengel wat omhoog zodat ik beter de haak kan zetten wanneer nodig is, en ik makkelijker naar mijn top kan kijken. Ik laat heel rustig het loodje zakken op de bodem, en voel het langwerpige loodje omvallen. Door de lange shadhengel voel ik werkelijk élk tikje. BWAM, een hele droge doffe dreun op mijn hengel, ik hoefde niet eens aan te slaan want de vis hing al. Dit kon wel eens een mooie zijn!

Langzaam bij beetje komt de vis iets hoger. Het heen en weer gezwenk en de af en toe wat logge beuken verraden duidelijk dat dit wederom een glasoog is. Dan komt de vis boven en kan ik haar in haar nek pakken. Een mooie vis van 56 cm had wel zin in een voorntje! Gerald pakt mijn camera en begint erop los te klikken.

De vis gaat weer terug zoals het hoort, tot de volgende keer dan maar. Hopelijk is ze dan nog iets groter! Inmiddels begint het te schemeren. Het is al half elf, voordat we de boot de hoge kant op krijgen zijn we wel even verder. We sluiten de avond af en varen naar de trailer. Het traileren is zwaar maar verloopt vlekkeloos, zeker in vergelijking met de boot erin laten. Een wijze les voor de volgende keer, en weer een hele ervaring rijker! Luuk en Gerald, bedankt voor de gezelligheid, hulp en sfeer, het was weer een top avondje!

Groeten,
Jesper Sanderink