We beginnen de volgende dag met een rondvlucht in het vliegtuig van Brad. Hij bood aan om even een rondje te doen, daar zeg ik geen nee tegen! Al snel zat ik in de cockpit en stegen we op. Prachtige uitzichten en super handig om onderwater structuren te herkennen. Brad zei dat hij het meer onder andere op deze manier had bestudeerd, met het vliegtuig onderwaterriffen zoeken.

Na mijn vliegtuigtripje trekken we er nog even op uit. Lake of the Woods is het doelwit, de boot lag er immers nog! We trekken werkelijk alles uit de kast. Het mag gewoon niet baten, er staat amper wind en het is benauwd.. Niet ideaal dus zoals we eerder al gemerkt hadden. Ik besluit om even een stukje te trollen, ipv het gas open te trekken. We zijn ongeveer een uurtje bezig totdat Tim een aanbeet krijgt! Zal wel een snoek zijn, zegt Tim. Toch vertrouw ik het niet helemaal, al snel zie ik een muskie uit het water springen. Muskie Tim!! Niet veel later weten we deze muskie te landen en op de foto te zetten! We proberen het hierna nog ven trollend, maar we weten anderhalf uur later nog geen vis bij te schrijven.

Omdat we nog enkele uren licht hebben besluiten we het trollen te laten voor wat het is. Een mooi eilandje is het doelwit. We bestoken het met allerlei kunstaas. Van topwaters tot pluggen, weer niks. De wind steekt eventjes op en het wordt bewolkter. Een klein rif doemt uit het water omhoog, daar maar even proberen. Een spinnerbait ploft neer, precies op het randje van dit rif. Tijdens mijn figure eight zie ik een muskie volgen. Volger!! Deze muskie gaat 2 rondjes mee in de figure eight, laat het daarna afweten. Ik doe nog een paar worpen, Tim ook, maar helaas, niks. Ik kan het niet laten, en zeg tegen Tim dat ik hem er nog 1 keer langs smijt. Een lange worp en snel binnenhalen, JA! Weer volgt de muskie tot de boot. Ik versnel tijdens mijn figure eight, geef harde rukken aan de spinnerbait. JA hangen!! De muskie is nu wel op de spinnerbait gedoken en weer ontploft het water. Tim ze hele gezicht word zeiknat en ik sta met een kromme hengel. Wat een spektakel weer, uit het niets! Een mooie olijfgroene muskie mag ik bijschrijven, prachtige visserij.

In Crow lake zijn vele zoetwater kreeftjes. Met wat visingewanden die we kregen van de Amerikanen, vulden we een kreeftenvalletje. Binnen een week wisten we genoeg kreeften te vangen voor een hele maaltijd! Smullen maar!, wat een geklooi om al die schildjes eraf te pellen. Ik had er na enkele tientallen wel genoeg van, het was maar goed dat we ook nog pizza hadden! Tim wist het restant vakkundig weg te werken, volgens mij kwam hij ook enkele kilo’s aan… haha

Ongeveer 3,5 week vissen in een omgeving als deze, prachtig gewoon. Diverse keren zagen we herten die langs de waterkant stonden. We hebben zelfs een hele wasbeer familie gezien, ongerepte natuur.

We gaan een dagje naar een ander meer, genaamd Kish-lake. We overleggen en regelen een vlucht met een watervliegtuig. In de ochtend rijden Tim en ik richting het “vliegveld”. Eenmaal aangekomen worden de hengelspullen in karretjes gelegd en rollen we via de steiger naar de watervliegtuigen, gaaf!

Co-pilot Tim! Na ongeveer 3 kwartier vliegen kwamen we aan op de plek van bestemming. Het visbestand zou voornamelijk uit muskies bestaan en diverse bass soorten. Het maakte vrij weinig uit, de vliegtrip op zichzelf was al een prachtig avontuur! Toen we aankwamen op Kish-lake, lagen er al diverse bootjes, de tank even bijvullen van de buitenboordmotor en we waren onderweg!

De duim-muskie, zo mogen we deze rakken onderhand wel noemen. Ik viste met een Fox lepel, forelprint. Ik kon deze in het thee-kleurige water prachtig volgen. Ik viste hem met een rap tempo binnen. In eens zag ik het. Een flits en een schim, snel een figure-eight!! Het mocht niet baten, Tim had de vis niet gezien, die was druk bezig met de front-troller en werpen. Ik besloot een verre worp over de plek te maken waar ik de schim zag. Snel binnen draaien, ik zag de lepel op ongeveer een halve meter onder het wateroppervlak glinsteren. De zon weerkaatste prachtig op het goudkleurige forelprintje.

In eens weer een flits, een ruk aan de hengel, weg schittering van de lepel! Hangen Tim!! Direct een explosie in het wateroppervlak. Springen, gek doen, onder de boot door, richting de kant, snel mijn top onder water en een rondje lopen in het wiebelige bootje. Alles ging goed, Tim had onderhand de front-troller het wijd op gestuurd. Nu konden we niet richting de ondiepe kant afdrijven, helemaal goed. De lepel zat goed vast, blij dat ik alles had voorzien van Owner-dreggen! Ik had deze donkere muskie in de kieuw. Tim pakte de camera en was klaar om een foto te schieten. Op de een of andere manier zat mijn duim gepland in de scherpe en grote tand van deze muskie. Shit!!, toen ik dat dacht, schoot Tim net een plaatje (zie bovenstaande).

Van kwaad tot erger werd het toen, terwijl mijn duim in een tand zat, deze muskie besloot om even te gaan kopschudden. Het bloed stroomde langs mijn duim naar beneden. *%*%^&&**^^@@@!!! Snel nog een paar mooie platen met m’n pokerface en overboord met deze vechtersbaas!

Nog even snel een plaatje en weer terug met deze donkere muskie. Aparte tekening in vergelijking met de rest, maar net zo sterk! Ondertussen zag ik het vetweefsel uit mijn duim komen.. Tim zijn EHBO kunsten werden op de proef gesteld, uiteindelijk kon ik blijven werpen, zei het met alleen een lepel en 1 hand. Beetje klungelig, maar onze dag viel niet in het water! We wisten samen nog diverse muskies te verleiden tot het volgen, maar bijten deden ze niet.. Tim wist uiteindelijk toch nog een kleine donkere muskie te vangen!

We gaan weer terug naar Crow Lake, lake of the Woods hebben we een beetje achter ons gelaten. We hebben nog weinig dagen over, die willen we graag afsluiten in een prachtig helder water. En niet in een met algen overspoeld meer, waar de vangsten de laatste dagen minder werden. De boot lag er al, dus even de spullen erin en we konden aan de gang. Tim hoorde ik de hele vakantie al praten over een muskie van 50 inch (127cm), die hij zou vangen aan een grandma, wisten wij veel dat dit nog werkelijkheid werd…..

Het is een druilerige dag, kans op onweer, Val waarschuwde ons nog om beschutting op te zoeken als het begint te onweren. We zijn enkele uren onderweg, geen hengelsteunen, dus Tim ze schouder begint lichtelijk uit de kom te trillen door zijn 10inch grandma. Toch laat hij zich niet uit het veld slaan, volhouden, dat is de instelling en dat is ook nodig voor de vissoort die wij belagen.

Ik zie in de verte de bui letterlijk al hangen. Ik heb in Nederland al eens meegemaakt hoe de bliksem kan inslaan als je op een eiland staat om te schuilen, dus echt prettig voel ik me niet als ik de flitsen zie in de verte. Het gedonder komt langzaamaan dichterbij. Dan is het Tim zijn hengel die dubbel klapt. De reel giert het uit, een donderslag volgt, een flits in de verte! Man, man man, wat gebeurt hier allemaal. De ene kant ben ik super benieuwd en geniet ik mee met Tim tijdens zijn dril, aan de andere kant kan ik niet wachten om de vis te onthaken en van het water af te gaan. Dit verdwijnt snel als het wateroppervlak wordt doorbroken door een knoert van een muskie! “Tim, dit is een hele hele beste” zeg ik.

Ik maak plaats in de boot, haal de rolmaat tevoorschijn, schiet al snel een plaatje tijdens de dril. Door de spanning vergat ik de lenskap eraf te halen… Wat maakt het uit, we zijn bezig en moeten ons op andere dingen concentreren. De wind blaast ons richting een rotsig eiland, ik koers de front-troller een andere kant op. Ondertussen weet ik het schepnet te pakken. De camera ploft bovenop een kunstaas tas. De filmcamera heeft ook al even gedraaid, snel weggelegd om Tim te helpen. Deze knoert van een muskie komt boven bij de boot. Bizar….. wat een beest!!! Ik zeg tegen Tim dat deze de 120cm makkelijk haalt, en dat hij misschien toch zijn 50-incher voor zich heeft liggen.

Ik schep de vis uiterst voorzichtig. Hebben! Tim schreeuwt het uit van blijdschap! Ik ben zijn beste vriend zegt ie, een sterke knuffel en het lot is beslist. Voor ons in het schepnet ligt een muskie van precies 50 inch….

De wind steekt weer op en de regen daalt al op onze koppies neer, ik zie de flitsen dichterbij komen, pff man, dit wordt nog wat! Snel enkele platen van dit prachtige beest schieten.

Woorden zijn hier overbodig, de glimlach op Tim zijn gezicht spreekt boekdelen! Jammer dat hier geen geluid onder kan bij een foto, want ik durf te wedden dat heel Crow-lake Tim had kunnen horen!

Een prachtige witte buik en duidelijke tekening, een prachtige muskie die Tim ving op zijn Grandma!

Bedankt voor deze prachtige ervaring, tot een volgende keer…

We zijn klaar, we hebben iets bedacht, gepland, uitgevoerd en succesvol geweest, dit gevoel overheerst de rest van deze dag. Het is lastig om te verwoorden maar het gevoel van pure euforie duurt een hele poos.

Ondertussen zitten we midden in een onweersbui, de flitsen komen steeds dichterbij. Ik hak de knoop door, hengels eruit, plat neerleggen op de bodem van de boot. En als de sodemieter richting een eiland varen. We zijn ongeveer 3 minuten onderweg, als we op een geschatte afstand van 10 meter, de bliksem zien en horen inslaan, ik schrik me kapot, Tim zegt ook nog nooit zoiets meegemaakt te hebben. We sturen de boot de rotsige kant op, jammer dan, motor omhoog, en snel de kant op.

Daar staan we dan, zeiknat aan het worden, flitsen overal, een donderende hemel en wat hebben we een lol. We praten een tijdlang over de gehele vakantie, maar vooral over de muskie van Tim. Na voor ons gevoel uren, wat een kwartier bleek te zijn, houdt het eindelijk op met onweren. We hebben geen zin meer om te vissen. We besluiten de kans te wagen om tussen de buien door terug richting het kamp te gaan. We hebben geluk, echt geluk. De wind is gedraaid en de bui achterhaalt ons bijna, het is net alsof we gestraft worden. We bereiken het kamp, laten alles in de boot liggen, en gaan gelijk een biertje doen. Heerlijk!!

De volgende morgen hebben we lekker even uitgeslapen, het bier ging er goed in en we hebben het redelijk laat gemaakt. Na een lekkere douche stappen we allebei vol goede moed richting de steiger. Daar spreken we Val en Patty, die hebben ook lucht gekregen van gister. We vertellen ze alles in geuren en kleuren. Daarna gaan we richting de boot. De spullen liggen er nog precies hetzelfde in als gister, wel is er een laag van 20 centimeter water bij gekomen… Snel maar even de bilgepomp aan.

Het is warm deze dag, erg warm. De temperatuur is rond de 25 graden. Gelukkig is het water lekker koel. Snel even de voetjes in het koele water, heerlijk zeg. We besluiten deze laatste dag weer te gaan trollen, ook gaan we de stek meepakken waar Tim zijn grote muskie ving. We zijn al enkele uurtjes onderweg, geen stootje gehad. We besluiten even te pauzeren in een mooie baai. Ondiep en veel kleine visjes, ik zie een klein snoekje wegschieten.

Na de heerlijke lunch gaan we weer op pad. Tim weet na een tijdje vissen met een grote Grandma, zijn Ernie weer te vinden. Deze maar snel aan de speld, misschien komt er nog een verassing uit. Het blijkt een gouden wissel, niet lang na deze wissel, boven tien meter water, begint de reel van Tim het uit te schreeuwen. Snel de ratel eraf! Ik draai mijn buchertail depthraider binnen, snel mijn hengel en dit stuk kunstaas binnenboord. Ondertussen bestuur ik de boot, Tim richt zich op de vis.

Na een mooie dril zien we een glinstering in het heldere water. De vis zit goed gehaakt en heeft de Ernie van Tim schuin gegrepen. We knippen snel de dreggen door, scheelt een hoop gepruts en we hebben toch dreggen genoeg. Even later kan Tim poseren met een mooie muskie, de herkenbare rode staart en het aparte patroon zijn het toonbeeld van hoe deze vissen eruit zien. Na de release een high-five, super man!

De rest van de dag levert niets op, de warmte neemt toe en we besluiten de dag te eindigen met een verfrissende duik. De vakantie is nagenoeg ten einde, het is snel gegaan voor ons gevoel. We besluiten er nog heel even op uit te gaan. Ik wil richting de stek waar Brad ons heeft gebracht. Het is een eind varen, maar we hebben nog enkele uren, moet lukken dus.

Eenmaal aangekomen proberen we op de diepe stukken een lake trout te vangen, door middel van een pilker aan een verticaalhengel. Dit levert weinig op en we leggen er ons snel bij neer. We drijven een stukje af, ik krijg veel signalen van vis op de fishfinder. Ik gooi mijn pilkertje overboord en wacht totdat ik de bodem voel. Na enkele keren op en neer bewegen, plots een tikje op mijn hengel. Ik sla aan, het blijkt een yellow-perch te zijn! Tim en ik weten op deze manier enkele Yellow-perch bij te vangen. Waar aasvis zit, zou muskie moeten zitten.

De bodemstructuur is hier erg grillig, in combinatie met de vele aasvis zou dit ideaal moeten zijn. We pakken de zware hengels erbij. Ik kies voor een plug die Brad mij heeft gegeven. Het vertrouwen is groot in deze plug, mede omdat Brad hier al diverse muskies op heeft gevangen. Zelf heb ik mijn muskie van 118 er ook aan gevangen. Dus de keuze is niet lastig.

Ik stuur de boot bij en al snel verschijnen er wolken met aasvis op de fishfinder. Ik besluit om enkele harde rukken te geven aan mijn hengel. Ik voel de plug vibreren op de hengeltop. Ik kijk naar de fishfinder, nog steeds aasvis, we zitten dus goed. Plots is de spanning weg, ik voel mij plug niet meer op mijn hengeltop. Zo snel als dit gebeurde, zo snel voel ik de plug weer. Ik besluit weer enkele rukken te geven. Dit wordt beantwoord met een harde aanbeet. Hangen Tim!! Tim draait zijn grandma binnen en neemt het stuur over. Ik zie al snel een zilveren schittering in het water. Wat gaaf als het water zo helder is. Een mooie muskie komt richting de boot, ze zit goed gehaakt! Tim land haar en haalt in no time de haken los. Ik heb het vanwege de zon en de adrenaline bloedheet. Tim schiet snel enkele plaatjes van deze sterke vis.

Met de onderwatercamera weet Tim prachtig vast te leggen hoe ze wegzwemt. In het heldere water zijn de opnames uitstekend gelukt. Wat een uitkomst zo’n ding. Ze zwemt rustig weg, lijkt dan om te keren richting de boot. De gehele tijd zwemt ze aan het oppervlak, als ze terug zwemt duikt ze onder de boot naar beneden. Prachtig zeg, net een soort van afscheid. Het voelde in ieder geval heel apart.

We besluiten de volgende dag nog enkele uurtjes te gaan vissen, het zit goed. Alles wat we nu vangen is meer dan een kers op de taart, het is een taart apart.
Als Tim vraagt waar een onderwater eilandje zich precies bevond, zeg ik hem dat het op ongeveer 15 meter van de boot is, aan de linkerkant. Tim kijkt, werpt zijn bulldawg er naar toe en geeft een slag aan zijn reel. “Daar?”, vraagt Tim. “Ja!, precies daar Tim”, antwoord ik. Tim zijn hengel vliegt dubbel en hij heeft gelijk beet. Samen brullen we het uit van het lachen. Een pracht van een snoek heeft de verleiding niet kunnen weerstaan. Even later mag Tim met de laatste vis van de vakantie op de foto. Super gedaan hoor!

Prachtige negentiger snoek, deze vakantie hebben we veel vis gevangen aan goudkleurig kunstaas.

Onze tijd zit erop hier. We hebben het super naar onze zin gehad. De terugreis naar Nederland verloopt voorspoedig. Ik ben blij als ik weer in me eigen bed lig. Dit was een geweldige ervaring.

We maken nog een afsluitende foto samen met Val en Patty. Achter ons de grandma waar Tim zijn super muskie op ving. Daaronder een stuk drijfhout dat ik ingebrand heb met een vergrootglas. Deze hangt nu te pronken in de “Wall of fame!”

De groeten en vangse!!!!!

Marthijn Visser.