2 januari 2010

Het visjaar 2010 begon voor ons op 2 januari in de sneeuw. Samen met Jesper en onze sardinemaatjes trokken we langs de lokale beek op zoek naar winterse snoeken. Met -9C was het vooral erg koud, toch werd het een geslaagde ochtend, want we vingen drie prachtige vissen in een witte omgeving. Hieronder de foto’s van de start van het jaar.

29 december 2010

Het jaar vloog voorbij, afgewisseld met hoogtepunten en wat mindere dagen. Begin december was het alweer raak, een vorstperiode met veel sneeuw. Vissend Nederland moet binnen blijven in afwachting tot het dooien van het ijs. Jesper en ik hebben opnieuw mazzel met het stromende water. Samen trekken we er op uit om het jaar hopelijk net zo af te sluiten als dat we het begonnen, met een paar mooie snoeken in de sneeuw.

Jesper heeft nog een zak sardines, dit wordt ons aas van vandaag. Lekker lijken slingeren in de beek. We besluiten maar te beginnen op de stek waar we ons het meeste kans geven. Een lange duiker zal toch de meest aantrekkelijke schuilplaats zijn voor mevrouw snoek, met een buiten temperatuur van -5C. Terwijl Jesper als eerste zijn sardine onder de duiker mag laten drijven, ga ik in de bocht van de beek staan. Al glijdend zoek ik een plekje naar de beek. Ik kan niet op de hoge kant blijven staan want ik moet Jespers dobber volgen die hij zelf niet kan volgen onder de duiker. Het gaat moeizaam maar uiteindelijk kan ik met de sneeuw een plateautje vormen waar ik prima op kan staan en Jespers dobber kan volgen.

De eerste drift gaat vrij snel, en terwijl ik Jespers dobber volg zie ik ineens een heel gek eendje onder de duiker zwemmen. Dat is geen eendje, dat is een muskusrat! en een dikke ook! De rat duikt onder en we zien hem niet meer terug. Toch een teken dat er leven is onder de duiker, ook de nodige meerkoeten dobberen onder de duiker, iets wat het vissen niet gemakkelijker maakt. De drift is ten einde en Jesper haalt z’n dobber weer terug.

De tweede keer gaat de dobber langs de andere kant van de duiker. Midden onder de duiker zie ik ineens Jesper’s dobber een plop maken, gevolgd door een kolk ernaast. Dat moet snoek zijn, schreeuw ik naar Jesper. Jesper wacht nog even en gaat dan voelen. De haak wordt krachtig gezet… ‘Die laat niet meer los!’. De snoek doet even zijn best in de duiker maar komt dan gestaag Jespers kant op. Na 10 minuten hebben we al de eerste snoek op de kant. De ochtend kan al niet meer stuk!!!

Na het terugzetten van de vis moet Jesper zijn handen opwarmen. Een mooie gelegenheid voor mij om ook eens de sardine onder de duiker te laten stromen. Terwijl Jesper aan de overkant handopwarmend mijn dobber in de gaten houdt peuter ik het ijs uit mijn ogen. Continue moet het ijs worden verwijderd anders kan ik geen lijn afgeven aan de dobber die met een aardige snelheid onder de duiker door drijft. Na een tijdje krijg ik van Jesper te horen dat mijn dobber van de ene kant naar de andere kant drijft. ‘Is het niet de stroming?’ ‘Nee dat kan niet!’ Ik besluit te voelen en al snel blijkt dat de snoek van Jesper niet de enigste was onder de duiker. De dril gaat erg gemakkelijk maar vlak voor mijn voeten besluit de snoek nog een mooie wintercapriool uit te halen, Jesper weet hem vast te leggen. Even later kunnen we de vis onthaken op de kant. Nummer twee, en dat binnen een kwartier!


Na een kort overleg besluiten we het toch nog een keertje te proberen, wie weet of er nóg meer snoeken onder de duiker liggen. Het is weer aan Jesper om het te proberen. In de eerste drift gaat de sardine onberoerd de duiker door. We proberen het nog één keer. Jesper laat zijn dobber weer voor zijn voeten zakken en geeft lijn af zodat het sardientje weer een tocht kan maken. Hij is pas een paar meter onder de duiker als de dobber op en neer begint te stuiteren. ‘Jesper, je hebt er weer een!’ ‘Zeker?’ ‘Ja heeeel zeker.’ Terwijl Jesper aanslaat pak ik het fototoestel. Heel even denken we dat het om dezelfde vis als eerder gaat, maar eenmaal op de kant zien we dat dit zeker niet het geval is.


Na de vangst besluiten we het nogmaals te proberen. Geen reactie. We besluiten wat andere stekken op te zoeken. Helaas tevergeefs, de uren erna verstrijken snel, maar wel zonder aanbeet. Het was een gezellige ochtend met een prachtig resultaat. Bijna identiek aan het begin van het jaar waar Jesper ook twee snoeken ving en ik één. Grappig om het jaar net zo af te sluiten als je het begonnen bent, hopelijk is het een voorbode voor een mooi nieuw jaar. Met vele grote snoeken en andere rovers.

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis