Een week na het taaie weekend staat alweer het laatste weekend van november op het programma. We hebben een dag vertikalen met Wim en Bertus gepland. ’s Ochtends zouden mijn pa en ik hun treffen aan de waterkant om vervolgens ons geluk op de snoekbaars te beproeven.

Na een kleine anderhalf uur rijden komen we eindelijk aan bij het water. Het is nog wat donker maar bij de eerste blik over het indrukwekkende wateroppervlak zien we direct al dat het niet veel goeds belooft. Grote golven met witte schuimkoppen knallen als een gek tegen de kanten op. M’n pa en ik moeten beiden even slikken. Dat het zou vriezen hadden we verwacht, maar dat we daarbij zo’n wind konden verwachten hadden we totaal niet op gerekend. Daar komt nog eens bij dat vertikalen met zo’n wind voor onze lichte quicksilver praktisch onmogelijk is.

We besluiten toch maar de trailerhelling op te zoeken om te kijken of Wim en Bertus er al zijn. Daar aangekomen zien we wel een andere boot traileren, zo zo… lefgozers. Wim en Bertus zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Terwijl mijn vader Wim probeert te bellen open ik de deur en steek mijn hoofd uit de auto. Oeeeehw wat koud, snel weer m´n hoofd in de auto. Direct vliegen de koude rillingen me over het lijf… `dit gaat hem niet worden pa´.

Terwijl we aan het nadenken zijn over een goed plan B komt in de verte de bus van Bertus om de hoek rijden. Zij zetten wel direct de boot klaar om te gaan traileren, wij staan nog steeds op het dijkje om zo weer te verkassen. We schudden de mannen de hand en bespreken het barre weer. Ook zij zien het eigenlijk niet zitten om het water op te gaan, de kou en de harde wind lijkt ook voor hun spelbreker te worden. Echter hebben zij helemaal geen snoekhengels bij hun, dus ons plan B gaat voor hun niet op. De dappere mannen besluiten het toch te proberen. We schudden ze opnieuw de hand en stappen de auto weer in, een korte ontmoeting maar het is niet anders.

We zoeken ander water op, wel weer een hele poos in de auto maar dit was echt geen optie. Gelukkig had ik nog een paar sardines meegenomen, en ook de doodaashengels had ik voor de zekerheid meegenomen. Deze komen nu goed van pas en aangekomen op de andere plek blijkt het volledig windstil te zijn. Hoe verschillend kan het zijn op zo´n relatief kleine afstand!

We vissen de hele dag door met de sardines, en we vangen ook nog wat baarsjes bij die eventueel als doodaas kunnen fungeren. Langzamerhand trekt ook hier de wind aan en wordt het koud. De dag lijkt erg op die van de week ervoor want over de gehele dag gezien lost mijn vader weer 2 beste snoeken. Het geluk is niet aan zijn zijde deze weekenden.

Gelukkig hoeven we niet de hele visdag visloos door te brengen. Er is één snoek die wel blijft hangen. Terwijl ik net na heel veel gehannes eindelijk m´n warmtebroek op de knieën heb, en het bier van de vorige dag aan het lozen ben, schiet mijn dobber onder. Snel stop ik… ja dat is heel moeilijk… knoop mijn broek dicht, en sla aan… De snoek hangt!

De dobber lag vlak bij de boot dus al snel kan ik de snoek zien in het heldere water. `Niet zo’n hele grote.´ De snoek zit prima gehaakt en ik probeer haar met de hand te landen. Het water is ijskoud maar na even zoeken kan ik toch de opening van het kieuwdeksel vinden. Ik pak de vis uit het water en zie toch in dat de snoek nog een behoorlijke lengte heeft. Die haalt de meter wel…

Nadat de vis onthaakt is doet ze iets waar elke visser bang voor is. Ze begint als een gek te klapperen aan m’n koude hand. Ik voel de kleine tandjes langs mijn vingers gaan, oei dat zouden wel weer een aantal sneeën betekenen. Gelukkig kan ik de snoek vasthouden, en vervolgens langzaam in het water laten zakken. De vis schiet er direct vandoor en ik bekijk de schade aan m’n hand.

Er loopt een grote snee over mijn knokkel, en het vel hangt er gewoon wat los bij. Het gekke is dat het totaal niet bloed, de vinger is namelijk helemaal wit uitgeslagen. Door de kou loopt er amper bloed door mijn aders en geeft het ons de kans om de snee goed te verbinden. Vervolgens is het een kwestie van mijn hand opwarmen zodat het bloed weer gaat stromen. Na een klein kwartier met een handwarmer die op koolstofstaafjes werkt in de hand te hebben gezeten komt er langzaam weer kleur in de vingers. Even later begint het bloed zich dwars door de pleister heen te drukken. Na nog twee pleisters over de andere pleister te hebben geplakt wordt het bloeden gestopt. We kunnen gelukkig verder vissen!

Helaas levert het op een paar middelmatige baarzen na niets meer op. Het was een gekke dag, maar door het overgaan op plan B hebben we toch nog lekker kunnen vissen. Wim en Bertus moesten al vroeg het water af door de verschrikkelijke kou in combinatie met een sneeuwbui. Voor ons was het de enigste goede keus en tevreden rijden we terug naar huis. Een bijzondere dag, met wat pech, maar ook weer een mooie vis! Bij thuiskomst wordt de vinger bekeken en de dagen erna blijkt dat de knokkel flink gekneust is. Het snoeken blijft een gevaarlijke sport….

Met vriendelijke groeten,

Daan Gosenshuis