Het is 12 december wanneer we ons geluk gaan beproeven op het grote water. De laatste dagen heeft het hard gedooid dus het water ligt wel weer open. Zelfs de lokale vijvers zijn hier al weer ijsvrij dus we hebben er het volste vertrouwen in dat we er een mooie dag van konden maken. Misschien wel de laatste dag met de boot in dit kalenderjaar want morgen gaat het alweer vriezen, dat wordt optimaal genieten dus.

Onderweg genieten we van onze steevaste muziek die elke visdag weer uit de geluidsboxen van het renaultje brult. Kopje koffie er bij, prima prima. We waren iets later vertrokken dan gepland maar het blijkt niet zo erg te zijn want het is de hele weg nog donker. Wanneer we de trailerhelling naderen begint het heel langzaam ietsje lichter te worden. Vlak voordat we aan de waterkant komen kunnen we door wat kale bomen het water zien.

‘Ik wil niet pessimistisch zijn pa, maar het lijkt net alsof het water een glad oppervlak heeft en het waait flink.’ Ik kan het niet met zekerheid zeggen maar ik vrees het ergste. Bij de trailerhelling staat nog geen trailer, dat belooft niet veel goeds. En even later wordt mijn gevoel bevestigd wanneer we de auto uitstappen… een dik pak ijs! Sip kijken we voor ons uit naar het kleine geultje midden op het water wat wel ijsvrij is, helaas gaan we die niet bereiken. Hè shit. Even kort balen maar dan gaat snel de knop om. Op naar het volgende plekje, kijken of we daar wel kunnen traileren.

We stappen de auto weer in en scheuren naar de volgende plek, ook hier krijgen we de deksel op de neus. Veel te veel ijs om doorheen te varen…. We besluiten onze laatste hoop op nog weer een andere helling te vestigen. Dat zal toch wel open liggen?! Bij aankomst zien we golvend water, jaja dat kan niet missen, hier kunnen we vast traileren! We draaien de hoek om, nog een paar meter en dan weten we het…. $#&*(@$^#$@ ook ijs. Even de auto uit om te kijken hoe erg de schade is… Een dikke baksteen ligt op het ijs en verraad dat er ook andere vissers dezelfde teleurstelling hebben gezien.

We gaan over op plan B welke we net onderweg in de auto bedacht hebben. Een nabijgelegen haven opzoeken en kijken of er daar nog een ijsvrij plekje is om dan desnoods maar vanaf de kant te vissen. Aangekomen krijgen we de eerste meevaller van de dag. Een klein stuk water is nog open en we besluiten het dan daar maar te proberen. Vier hengels met een penerring eruit en wachten maar….. maar na 5 minuten hebben mijn vader en ik allebei zoiets van ‘Tsja, is dit het nou……’.

We voelen ons net twee broodvissers op de kant, daar we ook altijd een hekel hebben aan mensen die vanaf de kant met doodaas zitten te vissen. Het geeft ons op een of andere manier altijd een beetje een makkelijke, goedkope, neppe indruk van het vissen. Het voelt zoveel anders dan het doodaasvissen vanuit de boot. En daarom is het wel eens goed om op de kant te zitten en het te ervaren, dan leer je het vissen vanuit de boot wel weer waarderen. Lekker dobberen op het water, veeeeeel fijner! Dit vissen vanaf de kant, we vonden er beide geen klap aan.

Het enige leuke was dat er twee oude mannen langs kwamen om een gesprek aan te knopen over het vissen. Altijd leuk om met wat ouderen te praten over het vissen en over hoe het vroeger was. Na de gesprekken besloten we het hier maar voor gezien te houden, en de auto in te gaan. Een plan C was geboren, weer een half uur de auto in, op weg naar…. de polder!

Ook de polder lag allesbehalve open, gelukkig zijn er een aantal stromende delen waar we wel konden vissen. Het enige probleem was dat we verwachtten dat de vis erg passief zou zijn, en we hadden enkel jerkbaits en panharingen bij ons. We kozen om met de panharing aan de slag te gaan en te hopen op dat ene grote poldermonster.

Het was een bizar gevoel om met de auto inclusief boot door de polder te scheuren. Het is ook niet aan te raden, want parkeren wordt een stuk lastiger. Gelukkig konden we onze meeste hotspots wel afvissen. De wind was ondertussen ook behoorlijk aangetrokken dus was het ook nog eens steenkoud, dat kon er ook nog wel bij! Koukleumend visten we een aantal stekken af, maar aanbeten kregen we niet. Zouden de panharingen dan toch te groot zijn?

Het liep al tegen tweeën, we hadden heel Nederland doorgescheurd, geen beet gezien, en aardig de pest erin. Moest onze laatste visdag van het jaar nou zo eindigen? Waar hadden we dit aan verdient? De pest zat er dus in, en we besloten het voor gezien te houden, nog één plekje proberen dan. Vooruit nog ééééén laatste plekje…. Snel de veel te grote panharing weer in de veels te kleine sloot zwaaien. Plons!!

Om de dag toch nog een beetje leuk af te sluiten besluit ik nog even de jerkhengel er bij te pakken. Even wat kantjes af gooien, mooi met de nieuwe hellhound, dat is altijd goed! De hellhound blijft een fantastische jerkbait, zo mooi rustig als je hem kunt vissen. En als je hem dan in een lichte kleur hebt dan kun je hem prachtig volgen, een echte aanrader. Ik stond op een duiker terwijl ik hem naar de linker kant van het water gooide. Langzaam viste ik de hellhound terug. Glijdend van links naar rechts met slagen waar een schaatser jaloers op zou zijn. Bijna is hij onder m’n hengeltop als ik hem nog even besluit onder de graspol links van de duiker langs te tikken. Tik, Tik…. voor mijn voeten laat ik hem even stil vallen…. GLOENK, een grote kop verschijnt en schuift volledig over de hellhound heen. Aanslaaaan!!!! en… Hangen!!! YEAAH!!

Ik roep mijn vader en die gaat direct het fototoestel halen. Dit is de beloning, hier hebben we voor geknokt, hiervoor hebben we heel Nederland doorgereden. De hele dag prutsen we met die stomme panharingen, stom stom stom, gewoon een jerkbaitje pakken en lekker bewegen. Hoe kunnen we zo dom zijn! Gelukkig is de beloning daar, de vis maakt nog een keer een fantastische sprong en vervolgens kan ik haar in de kieuw vatten. Er zijn maar weinig vissen die ik afgelopen jaar heb gevangen die me zo blij hebben gemaakt. Het is een super afsluiting van een gekke dag. Beter had ik het einde niet kunnen wensen!

Met vriendelijke groeten,
Daan Gosenshuis