De laatste dag was aangebroken. Voor Jesper de laatste dag om zich te revancheren. We hebben inmiddels samen al wat mooie vissen gevangen, maar het geluk lachte telkens mij toe. Ik hoop ontzettend dat het hem vandaag gegund is want aan zijn werklust ligt het niet.

We staan weer vroeg op. Mijn vader is al wakker, en direct worden alle spullen bij elkaar gezocht. Een half uur nadat we wakker werden liggen we al op het water. Dat is wel wat anders dan die twee uur van normaal. Het is ontzettend mistig op het water, en al varende merken we dat het steeds mistiger wordt. We kunnen nog amper voor ons uitkijken, het blijft toch wel eng om dan te varen.

Gelukkig wordt dit water niet veel bevaren door scheepsvaart of andere vroege vogels dus we besluiten gewoon verder te varen. Af en toe is het even zoeken welke kant we op moeten maar uiteindelijk komen we op de stek. De mist doet een beetje denken aan die van twee jaar terug. Toen ving ik na ook zo’n mistig begin uiteindelijk mijn persoonlijk record snoek.

We beginnen met het afwerpen van het talud dat van 2 naar 4 meter loopt. Een erg grillig stuk water waar eigenlijk altijd wel wat vis op ligt. Alle drie vissen we met een jerkbait. Het water is spiegelglad en langzaam trekt de mist wat op. Doordat het windstil is kunnen we de boot perfect over het talud sturen, en ook prachtig rustig eroverheen vissen. De jerkbaits lopen erg mooi door het water en we verwachten ieder moment een aanbeet. Na een tijdje komt hij er dan ook, een kleine felle snoek heeft de grote striker gegrepen. Het snoekje doet springt bij de boot nog een keer hoog het water uit en weet dan de striker te lossen.

Het begin is er! Langzaam komt er ook wat meer activiteit in het oppervlak. Links en rechts zijn wat draaiende witvissen te zien in het oppervlak en het vertrouwen groeit. Even later merkt mijn vader een eindje links van hem een grote kolk op. “Zag je dat?!” vraagt hij aan ons. We hebben het allebei niet gezien, maar zien nog wel het uitdijende water wat uit de kolk voortkwam. “Vast een snoek, ik ga hem wel even ophalen”. “Doe dat, wij gaan het even verderop proberen.”

Na 5 minuten rinkelt mijn telefoon. Ik denk eerst dat Wim belt maar daar is het nog te vroeg voor. Als ik mijn mobiel pak krijg ik al een voorgevoel. Ik pak snel op en vraag wat er is. Het blijft heel even stil en dan zegt mijn vader aan de andere kant van de telefoon:”Ik heb hem!!”. Ik vraag hem nog of het een grote is, maar hij geeft geen antwoord meer. Ondertussen heeft Jesper al de buitenboordmotor gestart. We varen er met volle snelheid naar toe en bij aankomst is mijn vader nog aan het drillen.

“Precies op dezelfde plek!!” “Hij kwam hem zo halen, fantastisch!!” Jesper en ik zien ook direct dat het om een goede snoek gaat. “Op de Bössel?” vraag ik. “Ja!!!”. Die had ik hem net een paar dagen daarvoor voor zijn verjaardag gegeven, iets wat de vangst extra leuk maakt. Mijn vader schept de snoek en legt hem op de onthaakmat in de boot. Een mooie donkere vis die zeker over de meter gaat. De jerkbait is helemaal weg. Ik help mijn vader even met onthaken maar zie dat de dreg met drie poten vast zit rond zijn kieuwboog. We besluiten direct om de dreg af te knippen. Dit gaat gelukkig goed, en kort daarna kan mijn vader met zijn prachtige 108 snoek op de foto. De dag is goed!

Jesper en ik feliciteren mijn vader met zijn vangst. De hilariteit is groot, zeggen dat je hem op gaat halen en dan 5 minuten later bellen met “ik heb hem”. Super!

We vissen verder, maar de jerkbaits blijven onaangeroerd. Jesper en ik switchen beide naar de lange shads. Al snel krijg ik een harde tik. Als ik de shad verder binnenvis blijkt dat de staart opgekruld om de voorste haak is gevouwen, kan niet anders dan een aanbeet zijn geweest. Even later krijg ik weer een mooie tik maar ook deze blijft niet hangen. Ook Jesper krijgt een tik en ziet zijn shad dubbel gevouwen binnen komen.

Even later als ik de shad van de bodem af til krijg ik weer een tik. Lijkt toch weer een aanbeet, maar ik begin er toch aan te twijfelen. Voor de zekerheid toch nog maar een keer over dezelfde plek heen gooien. Ik laat de shad afzinken. Tik hem van de bodem af, draai snel wat slagen binnen zodat ik mijn top weer langzaam naar beneden kan bewegen. Wanneer de shad op de grond valt is mijn top precies weer horizontaal. Ik trek de lange fox shad van de bodem af. “WHOEM!”. Een keiharde dreun op de hengel. “Heb er één Jesper!!! Wat een aanbeet man!”. Jesper draait direct zijn lijn binnen en volgt gespannen de dril. “Voelt als een beste vis.” Ze zwemt een stukje naar de boot en al snel kunnen we de vis zien: “Tjuuuus?!?!?!”

“Een Snoekbaars!!”. “En wat voor één!!!!”. “Weer een buffel, dit is een persoonlijk record, dat kan haast niet anders”. “Deze wil ik niet verspelen Jesper”. “Shit we hebben het schepnet bij m’n pa in de boot liggen”. “Nouja dan maar met de hand landen”. De shad hangt buiten de bek, alleen de stinger met enkele haak zit vast. De snoekbaars spurt er nogmaals vandoor. M’n hart klopt in mijn keelholte, deze mag niet lossen.

Ik kan de run van de snoekbaars onderbreken en haar omkeren richting mij. Langzaam komt ze onze kant op. Daar ligt ze in het oppervlakte, klaar om eruit getild te worden. Ik pak haar bij de staartwortel en til haar onder haar buik het water uit. Wat een vis!!! Direct zijn de prachtig grote vinnen zichtbaar, ze zet haar rugvin op, fantastisch. Jesper schiet direct een aantal fraaie platen. Dan onthaak ik haar, de enkele haak zit goed verankerd in de bek. Even daarna gaat het meetlint er langs, Jesper kijkt naar de lengte: “88! Onee bij de andere staartpunt is ze 89! Ja, 89, zeker!” Dat betekend een nieuw persoonlijk record. Een gigant van een snoekbaars op een 30cm lange shad.

De euforie is groot. Samen met Jesper geniet ik even na van de vis. Hij geniet net zo hard mee! Zo’n vis vang je ook samen, de belevenis, alles. Van mij had hij hem ook mogen vangen, maar het mocht helaas niet zo zijn. Na een tijdje bijkomen pakken we de draad weer op. We gooien en gooien, maar echte aanbeten blijven uit.

Om half 11 besluiten we de tent af te breken en Jesper’s boot uit het water te traileren. Als we daarna nog tijd over hebben kunnen we met z’n drieën nog verder vissen. En dat halen we makkelijk, na anderhalf a twee uur werken zitten we weer op het water. We besluiten dezelfde kant op te gaan om te kijken of Jesper nog die ene buffel is gegund. We werpen en we werpen. Aanbeten blijven uit.

We zien vele buien langs trekken maar gelukkig blijven die ons bespaard. Jesper werkt en werkt om toch nog een visje te vangen maar het is hem duidelijk niet gegund. Ook mijn vader en ik krijgen geen aanbeten meer. Als even later de dreigende lucht ook onze kant op komt besluit ik toch maar even de buienradar te raadplegen. “Er komt een beste bui onze kant op”. We besluiten te stoppen maar we kunnen de bui niet voor blijven. Al tijdens het varen naar de trailerhelling begint het te druppen en even later is er geen houden meer aan. Het water komt met bakken uit de lucht en alles in de boot wordt zeiknat. We wachten tot dat het ergste deel van de bui over is en dan pakken we de spullen in de auto.

De vakantie zit er op, het is over. We zijn 5 dagen weggeweest maar het voelt als twee lange weken. Het heeft veel energie gekost en we hebben veel meegemaakt. De rivier, het grote water. Soms was het taai maar er zijn een aantal grote vissen naar boven gekomen. Drie nieuwe persoonlijke records: Jesper’s winde, en mijn baars en snoekbaars. Het was een fantastische vakantie. Jesper bedankt voor de leuke dagen. En Benno en m’n pa natuurlijk ook bedankt. Super mannen!

Met vriendelijke groeten,

Daan Gosenshuis