De morgenstond heeft goud en zilver in de mond (Part 1: 5:00-8:00)

We werden overvallen door de kou toen we ’s ochtends om 5 uur uit ons bed kropen. De heldere lucht had er voor gezorgd dat het steenkoud was buiten. Snel werd er wat warme kleding bij elkaar gepakt, en vervolgens snel de bus in. Heel zachtjes reden we over het campingterrein op weg naar de roofblei stek. We hadden er de volste vertrouwen in, en bij aankomst werden snel de spullen bij elkaar gepakt. De dozen met de kleine plugjes, de camera en het schepnet, meer hadden we niet nodig.
Het eerste stuk dat we afvisten werd aanbeetloos afgelegd. Het water zag er doods uit, geen activiteit en al helemaal geen jagende vis. Gelukkig wist Jesper na een dik half uur toch een vis te verleiden want onder zijn hengeltop werd de asp gegrepen. “Winde, winde!!!”. Jesper ving zijn allereerste winde, gelijk een mooie stevige vis van exact 50 centimeter. Toch zeker geen verkeerd begin van de dag.

Er werd actief verder gevist maar aanbeten bleven uit en er was ook nog steeds geen jagende vis te zien, en vooral dat laatste baarde ons zorgen. Ik besloot om het eens wat dieper te gaan proberen, als de vis immers niet in de oppervlakte zit, heeft mijn asp spinner daar ook niks te zoeken. Allesvanger jointed shad rap 5 werd tevoorschijn getoverd, en aan het hakkelen op de hengeltop te voelen ging hij mooi over de bodem. Ik denk dat ik nog geen 5 minuten met de jointed aan het vissen was toen hij van de bodem opgepakt werd. De vis liet zich al snel zien, een roofblei! Een mooie gestroomlijnde “zilveren pijl” van 52 centimeter. Een ontzettend sterke en mooie sportvis.

Eindelijk een roofblei en misschien nog wel belangrijker een sleutel tot succes, tenminste dat was te hopen. Ik viste fanatiek door met de jointed shad rap, maar het stuk erna leverde geen aanbeet op. Steeds meer kregen we het gevoel dat het een toevalstreffer was. We gooiden en gooiden. Toch maar een andere stek proberen dan.
Direct bij de eerste worp al actie. Terwijl ik net de jsr uit het water trek duikt er een roofblei achteraan. Helaas mist de vis en duikt vervolgens de diepte in. Jesper en ik gooien nog een aantal keer over de stek maar de roofblei laat zich niet meer zien. Jammer, want het was een vrij grote vis. Even later vis ik de jointed shad rap tegen de stroming in met halen naar me toe. Aan het einde van een haal krijg ik een knal. “Ik heb er een Jesper!!!” Ook deze vis laat zich snel zien om vervolgens nog een paar keer goed de stroming in te duiken. Jesper kan even later de vis scheppen, en duidelijk is dat deze toch wel een slagje groter is dan de vorige. Met 62 centimeter en puntje gaaf opnieuw een topvis!


Ook Jesper knoopt er maar een jointed shad rap aan, maar het zit hem niet mee want de aanbeten blijven uit. We besluiten het voor gezien te houden en te gaan ontbijten bij de tent om vervolgens de rivier op te gaan. Bij het teruglopen naar de auto besluiten we toch nog een paar stekken af te werpen. Jesper weet een vis te haken, weer vlak aan het kantje, en weer een winde. De winde lijkt groter dan de vorige maar is ook 50 centimeter. Overigens is de vis nog breder en prachtig goud van kleur, erg mooi om te zien.

Het is gelijk ook de laatste vis van onze ochtendsessie. Met twee zilveren pijlen en twee gouden windes zeker geen slecht begin van de dag!

Een aangename verrassing op de rivier (Part 2: 8:30-18:00)

Nadat we enkele broodjes achter onze kiezen hebben pakken we de boot vol. We hebben er voor gekozen een andere stek te gaan bevissen. Dit na een tip van een klant van Jesper’s vader. Na een klein half uurtje varen liggen we op de stek. Er ligt ook al een bootje. Een goed teken lijkt ons, dan is het sowieso een goede stek om te bevissen.

We beginnen de dag vertikalend op snoekbaars. Jesper met een Dull shadje, ik met mijn favoriete bass assassin sea shad met het rode staartje. Vol vertrouwen beginnen we onze shadjes op en neer te tikken in de diepe gaten achter de kribben. Op de fishfinder is zo af en toe een visje te zien, maar het ligt er zeker niet vol. Jesper vaart ons mooi van ene naar andere krib, en we hebben het gevoel dat het zo wel mooi gaat. Alleen nog geen aanbeten.

Even later komt de visser in het andere bootje naar ons toe. Hij mindert wat vaart en ik zie kans om hem te vragen of hij al wat gevangen heeft. “Helemaal niks, het is helemaal niks.” “Ik heb alles geprobeerd, ondiep, diep, maar ik heb geen aanbeet gekregen.” De man gaat het verderop proberen. Dit geeft ons niet veel moed.

Bij de volgende krib besluit ik om eens diagonalend de krib uit te vissen. Dan kan ik het hele talud afgooien en kunnen we zien of de vis misschien ondieper ligt! Ik tik de shad van de bodem en laat hem dan telkens met gestrekte lijn weer naar de bodem zinken. Ondertussen snel wat slagen lijn binnen draaien en je top weer naar beneden steken. Zodat bij het neerkomen van de shad direct opnieuw een tik kan worden ingezet.

Door de dunne lijn die ik op het kleine molentje heb zitten kan ik de shad prima volgen. Ik til de shad op van de bodem en krijg een tikkie. Aanbeet? Ik weet het niet, kon ook een steen zijn waar hij even achter bleef haken. Dan tik ik de shad nog een keer omhoog. BOEM! Hengel krom! “Jesper ik heb er een, voelt als een beste!”

De vis begint direct te zwemmen, met mijn lichte vertikaalhengel heb ik niks in te brengen. Een lange run volgt, “Snoek”, zeggen Jesper en ik tegen elkaar, kan niet anders. De dril duurt en duurt. Ik krijg de vis maar niet naar de boot, en kan met m’n 8/100e ook helemaal niets forceren. Het is super spannend, dit is riviervissen ten top. Met z’n tweeën staan we al zeker een dikke minuut het water in te kijken om een glimp van de vis op te vangen. Die spanning van wat er naar boven gaat komen heb ik lange tijd niet zo gevoeld. Een hele grote snoek, of toch een kleintje? Ik wil de vis niet verspelen zonder hem gezien te hebben, dat is het ergste wat kan gebeuren.

We moeten in ieder geval de vis zien! Ik win wat terrein en kan hem langzaam iets omhoog dwingen. De dril is nu toch zeker al wel enkele minuten bezig. Ik kan steeds iets lijn opspoelen, de vis moet er nu bijna zijn. Nog een paar slagen draaien. De hengel nog maar weer een keer omhoog om het laatste beetje lijn te winnen. Dit moet genoeg zijn om de vis te zien, toch niet, nog een keer de lijn opdraaien en dan is het wel genoeg. De hengel top gaat omhoog en dan zien we wat het is: “Snoekbaars!!!!!!”
“Pooooooh wat een beste!”, Jesper gooit zodra hij kan het net eronder en de vis is binnen. De euforie is groot, gisteren al die grote baars en nu deze buffel van een snoekbaars, wat een vakantie! Jesper begint direct met foto’s schieten, en schiet een paar hele fraaie platen. Daarna snel het shadje uit de bek en opmeten…84 centimeter, wat een vis! We willen nog een mooie release plaat maken maar die kans krijgen we niet eens. Met een ferme slag duikt de snoekbaars weer de diepte in, klaar om nog groter te worden.

Dit geeft vertrouwen, als ik zo snel diagonalend wat weet te vangen moeten we meer vissen zo kunnen vangen. We vissen beiden werpend met shads verder, maar op enkele kleine tikken na blijven aanbeten uit. Verderop langs een kademuurtje weet Jesper vertikalend wel een snoekbaarsje te vangen. Ook ik krijg nog een mooie tik op de bass assassin, en een mooie snoekbaars van 59 komt boven. Jesper lost helaas nog een paar vissen, maar we hebben in ieder geval actie gehad.


Later op de dag besluiten we een andere stek te proberen, een slechte keuze want we weten niets te vangen. We besluiten nog even naar de baars plek van de dag ervoor te gaan, maar ook dit was misschien geen verstandige keus. Het kostte ontzettend veel tijd en veel vis konden we er niet vangen. Gelukkig kon Jesper de dagsessie nog wel afsluiten met een mooie baars!

Met de staart tussen de benen (Part 3: 20:30-21:30)

’s Avonds besluiten we weer op roofblei te gaan vissen. Op een plek waar je eigenlijk niet mag vissen, maar waar ze wel te vangen moeten zijn. Het niet mogen vissen neemt ook altijd een gezonde spanning met zich mee. Het is een echte jacht op roofblei. Een spannende visserij.

Aangekomen op de stek staat er gelukkig dit keer niemand te vissen. Dat scheelt al want gisteren viel het toch een beetje tegen. Snel knopen we er een plugje aan, en even later staan we allebei ons kunstaas door het water te rossen. Net als de vorige sessies is er geen roofblei te bekennen, we zien niet één vis jagen, dus opnieuw hebben we er niet heel veel vertrouwen in. We vissen en we vissen, en na een half uur heb ik het geluk toch nog een aanbeet te krijgen. Weer op de jointed shad rap!
We hopen dat deze vis het begin is van een bijtuurtje.

Ik probeer het iets verderop en zie tot mijn grote schrik iets naderen, wat je liever op deze plek niet ziet. Even verderop op een weg die zicht heeft op deze plek zie ik een politieauto rijden. Shit!!! Ik loop zachtjes naar Jesper toe om hem te vertellen wat ik heb gezien. De politieauto is verder doorgereden en zal eerst moeten draaien om bij de bus te komen. Jesper en ik overleggen. Wel weg gaan, niet weg gaan?

We besluiten maar op hoop van zegen langzaam naar de auto te lopen en te hopen dat ze ons er mee laten wegkomen. Terwijl we teruglopen zien we nog steeds de politieauto niet, een paar stappen verder is hij er wel weer. Op het weggetje parallel aan onze weg, maar toch zeker 20 meter ertussen rijd de politieauto op dezelfde snelheid naast ons. Jesper en ik kijken niet opzij maar strak voor ons uit. We verwachten ieder moment een schreeuwende politieagent, maar het moment blijft uit. We horen de politie in de portofoon praten maar kunnen net niet horen wat ze zeggen. Ik voel me een echte crimineel die probeert weg te komen, gevolgd door een politieauto op afstand.

Dan opeens stopt de politieauto bij een paar andere auto’s. Jesper en ik versnellen iets onze pas en bij de bus gooien we zo snel als we kunnen de spullen erin. Snel naar de camping! Ik start de bus en vraag Jesper of de politie alweer rijd. “Nee nog niet!”. “Oh maar nu wel weer.” Ik begin toch maar te rijden maar eigenlijk weet ik wel dat de politie ons op zal wachten waar de twee wegen samen komen.

We rijden en rijden, en dan plots stopt de politieauto weer bij een paar langs de kant geparkeerde auto’s. We passeren het punt waar de wegen kruizen maar de politie staat nog stil. Even verderop zie ik ze op een lang recht stuk helemaal aan het einde in de achteruit kijk spiegel. We besluiten om toch maar even een ander deel van de camping op te rijden zodat we even uit het zicht kunnen blijven. Even later zien we de politie voorbij rijden, we zijn weggekomen. Het zorgde voor een avond met veel adrenaline alleen niet door de grote vissen. Een bijpassende avond bij een bijpassende dag, een dag om niet snel te vergeten!

Met vriendelijke groet,
Daan Gosenshuis