Mensen. ’s Ochtends beginnen ze aan het ontbijt, een uurtje of 7 of 8. De lunch wordt genuttigd rond de middag, 1 uur. Tot slot het avondeten wat zo rond een uur of 6 plaats vindt. Snoeken. ’s Ochtends tussen half 8 en 10 ontbijten, en daarna… Niks! Buikje vol, lekker niks doen.

Toen we op donderdagavond hoorde dat onze vismaten allemaal slecht hadden gevangen die dag zakte de moed wel een beetje in de schoenen. Dat beloofde niet veel goeds voor vrijdag de 13e. We trokken ons plan voor de volgende dag: ’s ochtends de beste plekken afvissen en later op de dag grotere stukken water af gaan werpen in de hoop op die ene kneiter.

’s Ochtends vroeg direct volgas naar de eerste stek. Daar werden de hengels voorzien van een lange fox shad. Aangezien deze shads de laatste keer hun dienst hadden bewezen hadden we de volste vertrouwen dat ze ook nu aanbeten zouden uitlokken. Mijn vader nam eerst een broodje want die viel om van de honger. Ik kon niet wachten en liet vast de shad over de bodem zweven. Vlak onder de boot werd hij ineens opgeslokt. De knal was niet eens hard maar toch was het duidelijk te voelen. Direct de hengel omhoog slaan, “Heb er al een!!!”.

Aan het kopschudden te voelen leek het niet zo’n grote vis. Toch trok de snoek even later vol gas onder de boot door. “Nog wel een aardige snoek!!” Even later ligt er een mooie lange snoek voor me in het ochtendzonnetje. Pas bij de derde poging om haar te landen krijg ik mevrouw te pakken. Maar ook dan geeft ze me nog een zwieper, weer een vinger kapot. Je moet er wat voor over hebben, voor het vissen. Wel een prachtige vis van precies 100.

De keuze om vroeg te beginnen op deze hotspot werpt dus direct zijn vruchten af. Ook het uur daarna blijven we op dezelfde manier vissen vangen. Mijn vader vangt een kleine snoek op de firetiger kleur fox shad. Ik vang ook nog twee vissen op de langste fox shad ( +- 27 cm). Het eerste uur zijn ze hier echt los, want naast de vangsten missen we ook nog twee vissen. Na een tijdje is het over en verkassen we naar een andere goede stek.



Ook hier vliegen de lange shads door de lucht en worden ze over de bodem teruggevist. Aanbeten blijven echter uit. Geen tikje niks, terwijl dit toch een van de betere stekken van vorig seizoen was. We doen ons uiterste best, maar ze liggen er niet of ze willen niet.

Na een tijdje besluiten we maar over te gaan op trollen. Speciaal voor deze dag is het “Tijgertje” van mijn vader uit de kast gehaald en weer in de kunstaaskoffer beland. Deze moet vandaag vis in de boot brengen. Ik zelf heb nog een Shad Clone in baarskleur die aan de haak gaat.

We trollen langs het talud, maar de Shad Clones blijven onaangeroerd. Ook de tweede drift niks. Nog een keertje er langs… “Hangen!!” klinkt het van achter in de boot. Snel draai ik mijn Shad Clone binnen, “heb je hem nog?” vraag ik m’n vader. “Jazeker, niet zo’n hele grote hoor”. Als de snoek even later voor de boot ligt zien we dat het toch nog een mooie vis is, toch wel zeker in de 90. We zien direct al dat de snoek het er nog niet mee eens is. Ze ligt in het oppervlak, de staart gaat heen en weer, die gaat springen dat kan niet anders. M’n pa probeert nog zijn hengel onder water te houden om het te verkomen maar er is geen houden aan. De snoek springt sierlijk door de lucht en gooit de shad clone er zo uit. Pech, maar het is niet anders.

“Hee Daan, moet je eens kijken”. Mijn vader toont me zijn felbegeerde Tijgertje. Ik zie direct wat er aan de hand is, de achterste dreg onbreekt. Dit hebben we eerder gehad, vorig jaar brak het trough wire systeem van de shad clone ook al eens af. Nu opnieuw. Het systeem is weer binnenin afgebroken en er zwemt weer een snoek met een dreg in zijn bek. Dan probeer je zelf zo goed je materiaal op orde te hebben gebeurd zoiets, en het is ook niet de eerste keer. Ik besluit dat ik bij thuiskomst direct met Musky Innovations ga mailen, want dit mag toch niet gebeuren!

We vissen verder maar ik baal nog steeds. Even later wordt het nog erger als ik mijn Shad Clone definitief aan de bodem parkeer. Sjonge jonge, het is ook weer eens vrijdag de 13e hoor. We trollen en werpen maar aanbeten blijven uit. Het lijkt wel of de snoeken alleen ’s ochtends eten, want nergens krijgen we een aanbeet.
Uit een wanhoopspoging verkassen we. Na een dik half uur liggen we op de andere stek. Hier zouden we de rest van de dag proberen om een goede vis te vangen. Uiteindelijk krijg ik toch nog een aanbeet. Een ontzettend sterke vis van rond de 90 centimeter heeft de Bössel gegrepen en doet er alles aan om te ontkomen. Gelukkig is de Bössel wel snoekbestendig en kan ik even later de vis aan boord tillen. Een super mooie vis en ik ben er dan ook erg blij mee!




Het belooft nog iets goeds voor de laatste uren denken we. Maar nee, we gooien allerlei mooie taluds af maar het mag niet zo zijn. Geen tikje meer. We gaan met het gevoel naar huis of we amper beet hebben gehad. Toch hebben we 5 vissen gevangen en eentje bij de boot verspeeld. Qua cijfers geen slechte dag, voor het gevoel wel. Hopen dat de snoeken binnenkort hun eetpatroon aanpassen, want anders kunnen we na het ontbijt wel weer naar huis!

Met vriendelijke groeten,

Daan Gosenshuis